رحمت‌های تازه هر صبح

کتاب مراثی در یکی از تاریک‌ترین ساعات اسرائیل نوشته شد. اورشلیم در ویرانه بود، معبد ویران شده بود، و قوم خدا در تبعید پراکنده شده بودند. از اعماق این ویرانی، ارمیای نبی این کلمات امیدبخش را نوشت.

کلمه عبری برای "محبت پایدار" حِسِد است که وفاداری عهدی خدا را توصیف می‌کند که نمی‌تواند شکسته شود، حتی زمانی که قوم او خیانتکار بوده‌اند. آنچه این بخش را قابل توجه می‌کند، زمینه آن است. ارمیا از یک تجربه قله کوه یا فصل برکت ننوشته است؛ او توسط آوار و ناامیدی احاطه شده است اما او یک حقیقت عمیق کتاب مقدس را اعلام می‌کند: رحمت‌های خدا یک منبع محدود نیستند که بتوان آنها را تمام کرد. آنها با طلوع هر خورشید تجدید می‌شوند. این تفکر مثبت یا خوش‌بینی آرزومندانه نیست؛ در شخصیت تغییرناپذیر خود خدا لنگر انداخته است.

عبارت "تازه هر صبح" به ما یادآوری می‌کند که ما خدایی را خدمت می‌کنیم که فیض دیروز را بازیافت نمی‌کند. هر سپیده‌دم، شفقت تازه، قدرت تجدید شده و فرصتی دیگر برای تجربه وفاداری او می‌آورد. وقتی با بار شکست‌های دیروز یا اضطراب‌های فردا بیدار می‌شویم، می‌توانیم در این وعده آرامش بگیریم: شمارنده رحمت خدا در طلوع آفتاب بازنشانی می‌شود.

این حقیقت چگونه راه روزانه ما را تغییر می‌دهد؟ اول، ما را از وزن گناه انباشته شده آزاد می‌کند. خدا فهرست مداومی از کاستی‌های ما نگه نمی‌دارد. دوم، به ما شجاعت می‌دهد تا با هر روز روبرو شویم. هر چالشی که در انتظار باشد، فیض او کافی و تازه تأمین شده است. سوم، ما را به سپاسگزاری فرا می‌خواند. قبل از اینکه پاهایمان هر صبح به زمین برسد، می‌توانیم از خدا تشکر کنیم که رحمت‌هایش قبلاً پیش از ما رسیده‌اند.

عظیم است وفاداری او. نبود. نخواهد بود. هست. زمان حال. فعال. در دسترس. فراوان.
همین امروز صبح، رحمت‌های او منتظر شما هستند.