شجاعت در اتاق انتظار

داوود پادشاه این مزمور را در حالی نوشت که برای نجات جانش فرار می‌کرد. دشمنان او را محاصره کرده بودند، دوستانش رهایش کرده بودند و احساس می‌کرد در دام افتاده و هیچ راه گریزی ندارد. اما درست در میانه ترس و خستگی‌اش، داوود چیز قدرتمندی کشف کرد: خدا به کسانی که منتظر او هستند قدرت می‌دهد. عبارت «قوی باش» در اینجا به معنای دندان بر هم گذاشتن و تنها تحمل کردن نیست. کلمه عبری این مفهوم را دارد که محکم و استوار باشی، مثل درختی با ریشه‌های عمیق. داوود می‌گوید قدرت واقعی از لنگر انداختن در خدا می‌آید، نه از اراده خودمان. توجه کنید این وعده برای چه کسانی است: «همه شما که منتظر خداوند هستید.»

انتظار کشیدن سخت است. ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که همه چیز فوری است، اما خدا اغلب بر اساس برنامه زمانی متفاوتی کار می‌کند. شاید شما منتظر شفا هستید، منتظر شغل، منتظر ترمیم یک رابطه شکسته، یا منتظر پاسخ خدا به دعایی که هزار بار کرده‌اید. انتظار ممکن است مثل ضعف به نظر برسد، اما داوود می‌گوید در واقع جایی است که شجاعت رشد می‌کند. وقتی منتظر خداوند می‌مانیم، بیکار نشسته‌ایم نه، بلکه فعالانه اعتماد می‌کنیم که خدا ما را می‌بیند، وضعیت ما را می‌داند و حتی وقتی نمی‌توانیم ببینیم، در حال کار کردن است. این نوع اعتماد به شجاعت واقعی نیاز دارد، یعنی انتخاب کردن که به وعده‌های خدا ایمان داشته باشیم وقتی شرایطمان چیز دیگری فریاد می‌زند.

اینجا حقیقت زیبا است: خدا از ما نمی‌خواهد که این شجاعت را خودمان بسازیم. او می‌گوید «دلت را قوی کن»، این هدیه‌ای است که او می‌دهد. اگر امروز احساس ضعف می‌کنید، به یاد داشته باشید که قدرت شما از داشتن همه چیز به ترتیب نمی‌آید. از شناختن کسی می‌آید که شما را نگه می‌دارد. خدا چیزی در شما می‌سازد که پاسخ‌های فوری هرگز نمی‌توانستند تولید کنند. انتظار وفادارانه شما وقت تلف شده نیست، جایی است که خدا عمیق‌ترین کارش را در قلب شما انجام می‌دهد.