ایمان: دیدن نادیدنی‌ها

کتاب عبرانیان برای ایمانداران یهودی نوشته شد که تحت فشار بودند تا مسیحیت را رها کنند و به یهودیت بازگردند. آنها با شک و تردید دست و پنجه نرم می‌کردند و می‌پرسیدند آیا ایمان به مسیحی که نمی‌توانند ببینند، ارزش این همه سختی را دارد یا نه. در همین لحظه بحرانی، نویسنده یکی از قوی‌ترین تعاریف ایمان را در کتاب مقدس به ما می‌دهد.

ایمان فقط آرزوی خیالی یا خوش‌بینی کورکورانه نیست. کلمه «یقین» در اینجا مثل سند مالکیت است، چیزی که ثابت می‌کند چیزی متعلق به شماست. ایمان رسید ماست، مدرک ماست که آنچه خدا وعده داده واقعاً از آن ماست. این «اطمینان» یا شواهدی است از واقعیت‌هایی که هنوز با چشم‌های فیزیکی‌مان نمی‌بینیم. یک لحظه فکر کنید: شما باد را نمی‌بینید، اما حرکت برگ‌ها را می‌بینید. برق را نمی‌بینید، اما کلید را می‌زنید و چراغ روشن می‌شود. ایمان هم همین‌طور کار می‌کند. خدا را با چشم نمی‌بینیم، اما اثر انگشت او را همه جا می‌بینیم. زندگی‌های دگرگون شده، دعاهای مستجاب، و آرامشی که در سختی‌ها هیچ توضیح منطقی ندارد. این نوع ایمان چیزی نیست که خودتان به زور درستش کنید، بلکه هدیه‌ای از خداست که هر چه بیشتر به او اعتماد کنید، رشد می‌کند. هر بار که کلام خدا را به جای احساساتتان انتخاب می‌کنید، ایمانتان قوی‌تر می‌شود. هر بار که وقتی نتیجه را نمی‌بینید اما در اطاعت قدم برمی‌دارید، عضلات روحانی‌تان را تقویت می‌کنید.

امروز، چه چیزی را امیدوارید که نیاز به ایمان دارد؟ شاید برای فرزند سرگردان‌تان دعا می‌کنید، در بحران سلامتی به خدا اعتماد دارید، یا باور دارید که او برای دردتان هدفی دارد. ایمان می‌گوید حتی اگر هنوز جواب را نمی‌بینید، خدا در حال کار کردن است. او از قبل اسم شما را روی برکت نوشته. کار شما این نیست که بفهمید خدا چطور این کار را انجام می‌دهد. کار شما فقط این است که اعتماد کنید که او انجام خواهد داد. خدا هیچ‌وقت وعده‌اش را نشکسته. آنچه گفته، انجام خواهد داد. این ایمان کور نیست. این ایمانی است که بر شخصیت محکم خدایی بنا شده که دروغ نمی‌گوید.