ایمان کوچک، خدای بزرگ

در متی ۱۷، شاگردان تازه تلاش کرده بودند روحی ناپاک را بیرون کنند، اما موفق نشده بودند. وقتی در خلوت پیش عیسی آمدند و پرسیدند چرا نتوانستیم، او جوابی داد که انتظارش را نداشتند. نگفت که به تمرین بیشتر یا روش بهتری نیاز دارند. گفت مشکل از ایمانشان است.

اما اینجا یک نکته مهم هست که راحت از کنارش رد می‌شویم. عیسی نگفت که به ایمانی بزرگ و قوی نیاز دارند. گفت ایمانی به اندازه دانه خردل کافی است تا کوهی را جابه‌جا کند. دانه خردل بسیار کوچک است، یکی از کوچک‌ترین دانه‌هایی که می‌توانید در کف دستتان بگیرید. پس عیسی نمی‌خواست آن‌ها احساس اعتماد به نفس خاصی در خودشان ایجاد کنند. داشت آن‌ها را به چیزی بسیار ساده‌تر هدایت می‌کرد.

مشکل اصلی اندازه ایمانشان نبود. مشکل این بود که ایمانشان به کجا بسته شده بود. ایمان کوچک به خدای بزرگ، بسیار قوی‌تر است از ایمان بزرگ به چیز اشتباه. وقتی به توان خودمان، برنامه‌های خودمان، یا فهم خودمان تکیه می‌کنیم، همیشه کم می‌آوریم. اما وقتی حتی یک ایمان کوچک و لرزان به سمت عیسی نشانه می‌رود، چیزها شروع به تغییر می‌کنند.

شاید الان با چیزی روبرو هستید که مثل یک کوه سنگین به نظر می‌رسد. یک رابطه شکسته، یک نگرانی برای سلامتی، یک بار مالی که راه عبور از آن ناممکن به نظر می‌رسد. عیسی از شما نمی‌خواهد素وانید که سنگین نیست. می‌خواهد همان ایمان کوچک و صادقانه‌تان را پیش او بیاورید و به او اعتماد کنید، چون او از هر چیزی که با آن روبرو هستید بزرگ‌تر است.

لازم نیست همه چیز را بدانید یا همه چیز را حل کرده باشید. فقط کافی است امروز یک قدم به سمت او بردارید. یک دعای ساده بکنید، کتاب مقدس را باز کنید، به او بگویید که حتی وقتی راه را نمی‌بینید، به او اعتماد دارید. این همان ایمان است، و در دستان او، این کافی است.