امید در روزهای دردناک

پسران قورح مزمور ۴۲ را در روزگاری نوشتند که درد عمیقی داشتند. آن‌ها از اورشلیم دور بودند، از خانه خدا دور بودند، و حس می‌کردند از خدا هم دور افتاده‌اند. اطرافشان پر بود از کسانی که ایمانشان را مسخره می‌کردند و می‌پرسیدند «خدایت کجاست؟» دلشان برای عبادت تنگ شده بود و آرزو می‌کردند دوباره در کنار قوم خدا باشند. این مرد روی قله کوه ننشسته بود، او در عمق دره بود.

در اوج درد، کاری می‌کند که شاید انتظارش را نداشته باشید. با خودش حرف می‌زند و از روح خود می‌پرسد: «چرا اینقدر افسرده‌ای؟ چرا اینقدر بی‌قراری؟» بعد خودش جواب می‌دهد: به خدا امیدوار باش.

این یکی از صادقانه‌ترین و مفیدترین چیزهایی است که کتاب مقدس به ما یاد می‌دهد. احساسات ما واقعی هستند، اما همیشه حقیقت را نمی‌گویند. ممکن است حس کنیم خدا ما را رها کرده، در حالی که او هنوز ما را در آغوش دارد. ممکن است حس کنیم دیگر نمی‌توانیم ستایشش کنیم، اما باز هم می‌توانیم انتخاب کنیم که به او اعتماد داشته باشیم. مزمورنویس وانمود نمی‌کند که درد تمام شده، فقط اجازه نمی‌دهد که درد آخرین حرف را بزند.

حقیقت اصلی اینجاست: امید یک احساس نیست، یک انتخاب است. مزمورنویس انتخاب می‌کند که از غم امروزش فراتر نگاه کند و اعتماد کند که دوباره خدا را ستایش خواهد کرد. خدا را «نجات‌دهنده‌ام و خدایم» می‌نامد، این خیلی شخصی است. این امید به یک ایده دور نیست، این امید به خدایی است که او را با اسم می‌شناسد.

امروز، اگر روحت سنگین است، می‌توانی همان کاری را بکنی که مزمورنویس کرد. به روحت حقیقت را بگو: خدا تو را ترک نکرده، او نجات توست. ستایش دوباره خواهد آمد، و تا آن روز می‌توانی چنگ بزنی به کسی که تو را در دست دارد.