بزرگ‌ترین محبت

پولس رساله اول قرنتیان ۱۳ را برای کلیسایی نوشت که در آن همه چیز پیدا می‌شد، موهبت‌های روحانی، موعظه‌های پرشور، و پرستش آتشین. اما همین کلیسا گرفتار تفرقه، غرور، و بی‌مهری نسبت به یکدیگر بود. پولس آن‌ها را نشاند و در واقع گفت: «اگر محبت نداشته باشید، هیچ‌کدام از آن چیزهای دیگر ارزشی ندارد.»

او این فصل زیبا را با اشاره به سه چیز ماندگار به پایان می‌برد: ایمان، امید، و محبت. همه چیز در این دنیا روزی از بین می‌رود. نبوت‌ها تمام می‌شوند، دانش‌ها محو می‌گردند، اما این سه باقی می‌مانند، چون ریشه در خود خدا دارند.

ایمان راهی است که ما را به خدا متصل می‌کند. زندگی‌مان، نجاتمان، و آینده‌مان را به او می‌سپاریم. امید همان چیزی است که ما را سر پا نگه می‌دارد، این یقین که عیسی باز می‌گردد و این دنیا پایان داستان نیست. اما پولس می‌گوید محبت از هر سه بزرگ‌تر است.

چرا محبت بزرگ‌ترین است؟ چون محبت ذات خود خداست. یوحنا ۴:۸ به ما می‌گوید که «خدا محبت است.» پس وقتی ما دیگران را دوست می‌داریم، در واقع خدا را بازتاب می‌دهیم. ایمان و امید بیشتر درباره رابطه ما با خدا در آینده هستند، اما محبت درباره این است که همین الان، در کنار مردمی که دور و برمان هستند، آن رابطه را زندگی کنیم.

محبت فقط یک احساس گرم و دلنشین نیست. یک انتخاب است که هر روز باید آن را بکنیم. یعنی با همکاری که سخت است صبور باشیم، کسی که به ما آسیب زده را ببخشیم، و در کنار دوستی که در مشکل است بمانیم، حتی وقتی برایمان راحت نیست.

امروز از خودت بپرس که محبت در کجای زندگی‌ات کم است. آیا رابطه‌ای هست که به لطف و گذشت نیاز دارد؟ کسی هست که به مهربانی تو نیاز دارد؟ بگذار محبت خدا تو را پر کند، و بعد بگذار این محبت روی همه اطرافیانت سرریز شود.