نجات از روی رحمت، نه لیاقت

پولس رسول نامه‌اش به تیتوس را نوشت تا به این شبان جوان کمک کند که کلیسایی در جزیره کرت را رهبری کند. مردم آن منطقه شهرت خوبی نداشتند و کلیسا به تعلیم روشن و محکمی نیاز داشت که نشان دهد مسیحیان چطور باید زندگی کنند. اما پولس پیش از آنکه درباره رفتار نیکو صحبت کند، یک حقیقت مهم را به تیتوس یادآوری کرد: رفتار خوب ما هرگز نمی‌تواند جایی نزد خدا برای ما باز کند.

تیتوس ۳:۵ یکی از روشن‌ترین آیات کتاب مقدس درباره نجات است. این آیه می‌گوید خدا ما را نجات داد «نه به خاطر اعمال نیکی که ما کرده بودیم». یعنی هیچ مقدار حضور در کلیسا، کمک به دیگران یا زندگی اخلاقی نمی‌تواند ما را به رابطه‌ای درست با خدا برساند. اگر صادق باشیم، این در واقع یک آرامش است، چون هیچ‌کدام از ما هرگز نمی‌توانستیم به اندازه کافی خوب باشیم.

پس چطور نجات می‌یابیم؟ «بر حسب رحمت خودش.» خدا به ما نگاه کرد، همه شکست‌ها و گناهان ما را می‌دانست، و با این حال انتخاب کرد که ما را نجات دهد. این رحمت است، یعنی دریافت چیزی که لایقش نیستیم. او این کار را از طریق «غسل تولد تازه و تجدید روح‌القدس» انجام داد. وقتی به عیسی ایمان می‌آوریم، خدا فقط ما را نمی‌بخشد، بلکه ما را از نو می‌سازد. روح‌القدس در ما ساکن می‌شود و از درون شروع به تغییر دادن ما می‌کند. درست مثل اینکه دوباره متولد شوی، همان‌طور که عیسی به نیقودیموس در یوحنا ۳ گفت.

این حقیقت باید نگاه ما به خودمان و رفتارمان با دیگران را عوض کند. تو نجات نیافتی چون به اندازه کافی خوب بودی، بلکه نجات یافتی چون خدا رحیم است. این یعنی نه جایی برای فخر داری و نه دلیلی برای اینکه به کسی از بالا نگاه کنی.

امروز، اگر احساس می‌کنی باید محبت خدا را به دست بیاوری، بگذار این آیه به تو یادآوری کند که آن کار قبلاً انجام شده است. به رحمت او اعتماد کن، نه به تلاش خودت، و بگذار روح‌القدس کار تجدیدکننده‌اش را در تو ادامه دهد.