دست خدا تو را نگه می‌دارد

آیه‌ای که در اشعیا ۴۱:۱۰ می‌خوانیم، در زمانی نوشته شد که قوم خدا در میان ترس و تنهایی گرفتار بودند. اسرائیل از هر طرف با دشمنانی قدرتمند روبرو بود و احساس می‌کرد کاملاً تنها مانده. خدا در همان لحظه، مستقیم و شخصی با آن‌ها سخن گفت. نه یک برنامه داد، نه یک راه‌حل، بلکه خودش را داد.

ببینید این کلمات چقدر شخصی هستند. خدا می‌گوید «من با تو هستم» و «من خدای تو هستم.» نمی‌گوید «کسی را می‌فرستم تا کمکت کند» یا «همه چیز درست می‌شود.» او خودش نزدیک می‌شود و تو را از آن خود می‌داند. این قلب این آیه است. قبل از اینکه خدا وعده بدهد که تو را قوت می‌بخشد یا نگه می‌دارد، اول به تو یادآوری می‌کند که به او تعلق داری.

عبارت «دست راست عدالت» برای خوانندگان اول این کلام معنای عمیقی داشت. در دنیای قدیم، دست راست نماد قدرت و شرافت بود. وقتی خدا می‌گوید با دست راست عدالتش تو را نگه می‌دارد، یعنی تمام قدرت و نیکویی او برای تو در کار است. تو نه به زور داری دوام می‌آوری، بلکه در دستان قوی‌ترین و مطمئن‌ترین کسی در هستی نگه داشته شده‌ای.

پس این برای صبح امروز تو چه معنایی دارد؟ برای آن شب‌های بی‌خوابی، برای آن گفتگوی سختی که مدام به تعویق انداخته‌ای؟ یعنی هیچ‌کدام از این‌ها را تنها روبرو نمی‌شوی. وقتی به یاد می‌آوری چه کسی تو را در دست دارد، ترس قدرتش را از دست می‌دهد. وقتی به کسی اعتماد می‌کنی که از قبل می‌داند همه چیز به کجا ختم می‌شود، نگرانی کوچک می‌شود.

امروز، هر چیزی که قلبت را تند می‌زند یا دلت را می‌فشارد، آن را پیش خدا ببر. به او بگو که می‌ترسی، بگو که احساس ضعف می‌کنی، و بعد بگذار این وعده در عمق جانت جا بگیرد: او با توست، او خدای توست، و دستش تو را رها نخواهد کرد.