نیرویی که از خودت نیست

پولس این کلمات را از زندان نوشت. او روی صندلی راحتی ننشسته بود و رویای موفقیت نمی‌دید. در زنجیر بود، آینده‌اش نامعلوم بود، و کاملاً به خدا وابسته بود. این است پس‌زمینه‌ای که یکی از معروف‌ترین آیات کتاب مقدس در آن نوشته شد.

خیلی راحت می‌شود فیلیپیان ۴:۱۳ را از متنش بیرون کشید و تبدیل به یک شعار انگیزشی کرد. این آیه را روی پوسترها، برچسب ماشین‌ها و پیراهن‌های ورزشی می‌بینید، اما پولس اصلاً از بردن مسابقه یا رسیدن به موفقیت حرف نمی‌زد. او از چیزی بسیار سخت‌تر و عمیق‌تر سخن می‌گفت، از قناعت.

در آیه‌های قبل از این، پولس می‌گوید که یاد گرفته در هر حالی که باشد، چه فراوانی داشته باشد چه نداشته باشد، قانع باشد. این کلمه‌ی «یاد گرفته» مهم است، چون قناعت چیزی نبود که به طور طبیعی در او وجود داشت. خدا این درس را در فصل‌های سخت زندگی به او آموخت. و نیرویی که پولس از آن حرف می‌زند، نیروی این است که واقعاً خوب باشی، در هر شرایطی که زندگی برایت رقم بزند.

این است حقیقت اصلی این آیه: مسیح قول نمی‌دهد که هر چیز سختی را آسان کند. او قول می‌دهد که آنچه برای گذر از آن نیاز داری به تو بدهد. فرق بزرگی است بین این دو. یکی مشکل را برمی‌دارد، دیگری در میان مشکل کنارت می‌ایستد.

پس این برای امروز تو چه معنایی دارد؟ شاید با چیزی روبرو هستی که خیلی سنگین به نظر می‌رسد. یک رابطه‌ی دشوار، یک مشکل سلامتی، دوره‌ای از دست دادن، یا کاری که خسته‌ات کرده. پیام پولس این است که لازم نیست این بار را تنها حمل کنی. لازم نیست از درون خودت نیرو بسازی. می‌توانی از مسیح بخواهی آنچه نیاز داری، و او خواهد داد.

امروز به او تکیه کن. نه به اراده‌ی خودت، بلکه به کسی که همیشه قوی است، حتی وقتی تو نیستی.