شبانی که روحت را تازه می‌کند

مزمور ۲۳ یکی از محبوب‌ترین بخش‌های کل کتاب مقدس است. داوود این مزمور را نوشت و می‌دانست دقیقاً از چه چیزی حرف می‌زند. او پیش از آنکه پادشاه شود، پسری چوپان بود که روزهای طولانی را در دشت می‌گذراند، گله را مراقبت می‌کرد، آن‌ها را به سوی آب هدایت می‌کرد و از خطر دورشان می‌داشت. وقتی داوود نوشت «خداوند شبان من است»، از تجربه‌ی واقعی زندگی‌اش می‌نوشت، و تصویری که ترسیم می‌کند بسیار زیباست.

یک شبان خوب فقط مسیر را به گوسفندانش نشان نمی‌دهد و نمی‌رود. او جلو می‌رود، چراگاه‌های سبز پیدا می‌کند تا گله بتواند استراحت کند و بخورد. آن‌ها را کنار آب‌های آرام می‌برد تا با خیال راحت بنوشند. و همیشه نزدیک می‌ماند.

پیام اصلی این آیات این است: خدا از آنِ خودش مراقبت می‌کند. نه از دور و با بی‌تفاوتی، بلکه به شکلی شخصی، حاضر و مهربان. «روح مرا تازه می‌کند» یکی از دلنشین‌ترین جمله‌های کل کتاب مقدس است. یعنی وقتی زندگی خسته‌ات کرده، وقتی احساس می‌کنی خالی شده‌ای یا گم شده‌ای یا فقط دیگر توان نداری، خدا تو را آنجا رها نمی‌کند. برمی‌گرداندت. دوباره پُرت می‌کند.

دقت کن که او در «راه‌های عدالت به خاطر نام خودش» هدایت می‌کند. مراقبت خدا از تو به شخصیت خودش گره خورده است. او هدایتت می‌کند چون ذاتاً نیکوست، نه به خاطر اینکه لایقش بوده‌ای.

شاید امروز احساس خستگی می‌کنی. شاید زندگی تو را در جهت‌های مختلف کشیده و روحت خشک شده است. یک لحظه مکث کن و در این حقیقت آرام بگیر: شبانت می‌داند کجا هستی. می‌بیند چه باری به دوش می‌کشی، و همین الان هم دارد تو را به سوی آرامش و تازگی هدایت می‌کند.

امروز بگذار او هدایتت کند.