دوباره متولد شده، با امیدی زنده

پطرس عیسی را دنبال کرده بود، مرگ او را بر صلیب دیده بود، و سه روز بعد او را زنده دیده بود. آن لحظه همه چیز را برای پطرس تغییر داد، و در این آیه می‌بینیم که او از شادی به ستایش می‌پردازد.

دقت کنید که پطرس چگونه شروع می‌کند. نه با درخواست، نه با شکایت، بلکه با پرستش: «متبارک باد خدا و پدر خداوند ما عیسی مسیح!» پطرس چیزی را فهمیده بود که سال‌ها طول کشید تا درک کند. هر چیز خوبی در زندگی‌اش از رحمت خدا بود، نه از تلاش خودش.

عبارت «دوباره متولد شدن» اینجا بسیار مهم است. همان‌طور که یک نوزاد انتخاب نمی‌کند که به دنیا بیاید، ما هم نمی‌توانیم با تلاش خودمان وارد خانواده خدا شویم. این خداست که اول قدم برمی‌دارد. او در رحمتش دست دراز می‌کند و به ما حیات تازه می‌دهد. این قلب ایمان مسیحی درباره نجات است، همه چیز فیض است، ما هیچ چیزی نمی‌آوریم جز نیاز خودمان.

این تولد تازه چه چیزی به ما می‌دهد؟ یک «امید زنده.» نه یک آرزو، نه یک شاید، بلکه امیدی واقعی که زنده است، چون عیسی زنده است. رستاخیز فقط یک واقعیت تاریخی نیست که آن را تیک بزنیم و کنار بگذاریم. این دلیلی است که می‌توانیم بدون ترس به فردا نگاه کنیم. چون عیسی از آن قبر بیرون آمد، مرگ آخرین کلام را درباره زندگی ما ندارد.

به آنچه امروز با خود حمل می‌کنی فکر کن. شاید یک خبر سخت پزشکی، یک رابطه شکسته، یا کاری که از دست رفته. هر چه باشد، آن را پیش این حقیقت بیاور: امید تو بر شرایط زندگی‌ات بنا نشده، بلکه بر نجات‌دهنده‌ای بنا شده که از مرگ برخاسته است.

امروز لحظه‌ای همان کاری را بکن که پطرس کرد. قبل از اینکه چیزی از خدا بخواهی، او را به خاطر رحمتی که به تو حیات تازه داده ستایش کن. بگذار سپاسگزاری پیش از درخواست‌هایت بیاید، و ببین چگونه قلبت را تغییر می‌دهد.