کار تمام‌شده، جلال ابدی

این دو آیه بخشی از چیزی هستند که بسیاری آن را «دعای کاهن اعظم» عیسی می‌نامند، دعایی که او در شب پیش از مصلوب شدنش بر زبان آورد. عیسی با شاگردانش در اتاق بالاخانه جمع شده بود و در آن لحظه چشمانش را به سوی آسمان بلند کرد و دعا کرد. این یکی از عمیق‌ترین و پرقدرت‌ترین لحظه‌های تمام کتاب مقدس است.

عیسی می‌گوید که «کاری را که پدر به او داده بود به انجام رسانده است.» لحظه‌ای به این فکر کنید. او هنوز به صلیب نرفته بود، اما از آن به عنوان کاری تمام‌شده سخن گفت، چنان مطمئن بود. تمام زندگی‌اش، هر قدم، هر معجزه، هر کلمه‌ای که برای دل‌های شکسته گفت، همه و همه به یک هدف اشاره داشت: جلال دادن به خدا از طریق نجات گناهکاران. هیچ چیز بیهوده نبود و هیچ چیز از مسیر خارج نشده بود.

سپس از پدر می‌خواهد که جلالی را که پیش از آفرینش جهان با هم داشتند، به او بازگرداند. این پنجره‌ای است به حقیقتی شگفت‌انگیز. عیسی از بیت‌لحم آغاز نکرد. او پیش از آفرینش وجود داشت، در جلال کامل خدا، و آن همه را با میل و اراده کنار گذاشت تا برای ما بیاید. همان کسی که ستارگان را آفرید، پوست انسانی پوشید و بر جاده‌های خاکی راه رفت تا کار رستگاری ما را به پایان برساند.

برای ما امروز، این بسیار دلگرم‌کننده است. چون عیسی آنچه را که برای آن آمده بود به انجام رساند، نجات تو بر عملکرد یا ثبات‌قدم تو تکیه ندارد، بلکه بر کار تمام‌شده او استوار است. وقتی بعدها از روی صلیب فریاد زد «تمام شد»، واقعاً منظورش همین بود.

اما در اینجا یک چالش آرام هم وجود دارد. عیسی توانست بگوید که همه آنچه پدر به او داده بود انجام داده است. آیا ما هم می‌توانیم همین را درباره روزمان، هفته‌مان، زندگی‌مان بگوییم؟ خدا برای هر یک از ما هم هدفی دارد. نه برای اینکه نجات را به دست بیاوریم، بلکه برای اینکه آن را با وفاداری زندگی کنیم.

امروز از خدا بپرس: «چه کاری به من داده‌ای که انجام دهم؟» و سپس به او اعتماد کن که کمکت کند آن را به پایان برسانی.