محبتی که درون توست

این دو آیه از پایان یوحنا ۱۷ گرفته شده‌اند، بخشی که اغلب به آن «دعای کاهن اعظم» می‌گویند. عیسی تنها چند ساعت با صلیب فاصله دارد، اما به جای اینکه به خودش فکر کند، برای پیروانش دعا می‌کند. همین یک نکته کافی است که ما را متوقف کند و به فکر فرو ببرد.

عیسی در اینجا چیز زیبایی می‌گوید. به پدر می‌گوید که نام او را به قوم خود شناسانده، و باز هم خواهد شناساند. هدف چیست؟ اینکه همان محبتی که پدر به پسر دارد، در دل ما زندگی کند. لحظه‌ای به این فکر کن، محبتی که از ازل میان خدای پدر و خدای پسر بوده، همان محبتی است که عیسی می‌خواهد در قلب تو جاری شود.

دنیای اطراف ما پدر را نمی‌شناسد. دنبال چیزهایی می‌دود که برای مدتی خوب به نظر می‌رسند اما در نهایت آدم را خالی می‌گذارند. اما عیسی می‌گوید «من تو را می‌شناسم»، و به خاطر عیسی، ما هم می‌توانیم پدر را بشناسیم. این دقیقاً همان پیام انجیل است، مسیح آمد تا فاصله میان خدای قدوس و انسان‌های شکسته‌ای مثل ما را پر کند.

دقت کن که عیسی می‌گوید «ادامه خواهم داد» تا پدر را بشناساند. این یک اتفاق یک‌بار مصرف نیست، بلکه کاری است که پیوسته در جریان است. از طریق کلامش، از طریق روحش، و از طریق قوم خود، عیسی همچنان خدا را به دنیایی که سخت به شناخت او نیاز دارد، معرفی می‌کند.

پس سوال عملی امروز این است: آیا اجازه می‌دهی عیسی این کار را در تو انجام دهد؟ آیا وقت می‌گذاری در کلام خدا تا او پدر را بیشتر به تو نشان دهد؟ آیا آنچه می‌دانی را با اطرافیانت در میان می‌گذاری؟

تو چیزی را در خود حمل می‌کنی که دنیا به دنبالش می‌گردد. بگذار دیده شود.