پادشاهی که شرم ما را به دوش کشید

این دو آیه درست در میان یکی از تاریک‌ترین لحظه‌های تاریخ بشر قرار دارند. عیسی، پسر خدا، در برابر سربازان رومی ایستاده که هیچ نمی‌دانند او واقعاً کیست. آن‌ها از خار تاجی می‌بافند و بر سرش می‌گذارند. ردایی ارغوانی بر شانه‌های خون‌آلودش می‌اندازند. بعد او را مسخره می‌کنند و فریاد می‌زنند «درود بر پادشاه یهودیان!» انگار که شوخی است، و با دستانشان به او می‌زنند.

تحمل این بی‌رحمی سخت است، اما چیزی که این صحنه را عمیق‌تر می‌کند این است که آن‌ها بدون اینکه بدانند، حقیقت را می‌گفتند. عیسی واقعاً پادشاه است. نه فقط پادشاه یهودیان، بلکه پادشاه هر ملتی، هر انسانی، و هر لحظه‌ای در تاریخ. خارهایی که بر سرش گذاشتند قرار بود او را تحقیر کنند، اما در واقع تصویری از چیزی عمیق‌تر بودند. خار برای اولین بار در پیدایش فصل سوم ظاهر شد، وقتی گناه وارد دنیا شد و زمین لعنت شد. حالا پادشاه آفرینش همان لعنت را بر سر خود می‌پوشد تا ما برای همیشه مجبور نباشیم آن را حمل کنیم.

سربازان فکر می‌کردند دارند کرامت عیسی را از او می‌گیرند، اما هیچ چیز نمی‌توانست از هویت او بکاهد. و هیچ‌کدام از آنچه با او کردند تصادفی نبود. هر زخم، هر کلام تمسخر، هر ضربه، بخشی از نقشه‌ای بود تا ما را به خدا بازگرداند.

امروز، اگر زیر بار شرم له شده‌ای یا احساس می‌کنی زندگی تو را زمین زده، این را به یاد بیاور: عیسی می‌داند که مسخره شدن و زیر ضربه بودن چه حسی دارد. او از تخت پادشاهی‌اش دور از دردهای ما نماند، بلکه مستقیم به میان آن‌ها قدم گذاشت. او شرم ما را پوشید تا ما بتوانیم پارسایی او را بپوشیم.

امروز از او برای محبتی سپاسگزار باش که حتی وقتی همه چیز را از او گرفت، عقب ننشست.