وقتی خدا می‌گوید آرام بایست

صحنه را تصور کنید. بنی‌اسرائیل تازه از بردگی مصر بیرون آمده‌اند، اما حالا کاملاً گیر افتاده‌اند. دریای سرخ جلویشان است و لشکر فرعون از پشت سر با صدای رعدآسا نزدیک می‌شود. هیچ راه فراری نیست. مردم وحشت‌زده فریاد می‌زنند، و موسی یکی از قوی‌ترین وعده‌هایی را که می‌توانستند بشنوند بر زبان می‌آورد: «خداوند برای شما خواهد جنگید، و شما فقط باید آرام بمانید.»

این لحظه‌ای برای چاره‌اندیشی یا زرنگی نبود. خدا از قومش نمی‌خواست که نقشه بکشند، بلکه می‌خواست بایستند، اعتماد کنند، و تماشا کنند. همان خدایی که بلاها را فرستاده بود و آن‌ها را از مصر بیرون آورده بود، کاملاً قادر بود با آنچه در پیش بود کنار بیاید. آن‌ها فقط باید کنار می‌رفتند.

حقیقت اصلی این ماجرا ساده است، اما زندگی کردن بر اساس آن سخت است. خدا کاملاً توانایی دارد که جنگ‌های زندگی شما را به دست بگیرد، و گاهی وقت‌ها وفادارانه‌ترین کاری که می‌توانید انجام دهید این است که آرام بمانید. ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که تلاش بی‌وقفه و سروصدا را پاداش می‌دهد، و سکوت ممکن است مثل تسلیم شدن به نظر برسد. اما سکوت در نگاه کتاب مقدس ضعف نیست، بلکه اعتماد است. یعنی گفتن این جمله: «خداوندا، باور دارم که تو از این مشکل بزرگ‌تری، و من دیگر تلاش نمی‌کنم، بگذار تو کار کنی.»

شاید امروز با چیزی روبرو هستید که دقیقاً مثل دریای سرخ به نظر می‌رسد، یک وضعیت که هیچ راه روشنی پیش رو ندارد. کلام خدا به شما همان است که به اسرائیل گفت: او برای شما خواهد جنگید. این یعنی نگرانی‌تان را در دعا پیش خدا ببرید و بعد انتخاب کنید که آن را همان‌جا بگذارید. یعنی در برابر وسوسه‌ی اینکه همه چیز را خودتان درست کنید مقاومت کنید. یعنی اعتماد کنید که خدایی که دریا را شکافت هنوز هم در حال کار کردن است، حتی اگر هنوز نمی‌توانید آن را ببینید. به او اعتماد کنید.