پناهگاهی امن برای خانواده‌ات

کتاب امثال پر از حکمت‌های عملی برای زندگی روزمره است. بیشتر آن را سلیمان نوشته، حکیم‌ترین پادشاهی که اسرائیل به خود دیده، و هدفش این بود که به قوم خدا یاد بدهد چطور زندگی خوبی داشته باشند. این آیه‌ی خاص در میان مجموعه‌ای از سخنان کوتاه و پرمعنا قرار دارد، سخنانی درباره‌ی اینکه وقتی با خدا راه می‌رویم، زندگی چه شکلی پیدا می‌کند.

عبارت «ترس از خداوند» شاید برای گوش‌های امروزی کمی عجیب به نظر برسد. منظور این نیست که از خدا بترسیم، آن‌طور که از رعد و برق می‌ترسیم. بلکه یعنی احترام عمیق و تعظیم در برابر او، جدی گرفتن او، و زندگی با این آگاهی که او خداست و ما نیستیم. یعنی اعتماد به اینکه راه‌های او از راه‌های ما بهتر است.

وقتی این‌گونه زندگی می‌کنیم، اتفاق زیبایی می‌افتد. اطمینانی محکم پیدا می‌کنیم، آرامشی که وقتی زندگی سخت می‌شود، تکان نمی‌خورد. و اینجاست که هر پدر و مادری باید لحظه‌ای مکث کند: فرزندان ما هم پناهگاهی پیدا می‌کنند.

ایمان تو فقط برای خودت نیست، موج‌هایش به اطرافت می‌رسد. وقتی بچه‌هایت می‌بینند که دعا می‌کنی، وقتی می‌بینند کتاب مقدس باز می‌کنی، وقتی متوجه می‌شوند که در سختی‌ها به جای اینکه از پا دربیایی به سوی خدا می‌روی، داری چیزی برایشان می‌سازی. داری سرپناهی به آن‌ها می‌دهی که حتی سال‌ها بعد از اینکه خانه را ترک کردند، می‌توانند به آن برگردند.

هیچ‌کدام از ما پدر و مادر کاملی نیستیم. اشتباه می‌کنیم، کم می‌آوریم، و هر روز به فیض نیاز داریم. اما زندگی‌ای که با احترام واقعی نسبت به خدا گذرانده می‌شود، نوعی فضای روحانی در خانه ایجاد می‌کند که فرزندان آن را حس می‌کنند و فراموش نمی‌کنند.

امروز از خدا بخواه که به تو کمک کند طوری زندگی کنی که خانواده‌ات را به سوی او هدایت کند. ایمان تو می‌تواند پایه‌ای باشد که فرزندانت تا آخر عمر روی آن بایستند.