هر روز تازه می‌شویم

پولس کتک خورده بود، در دریا غرق شده بود، زندانی شده بود و او را نیمه‌جان رها کرده بودند. او این نامه را از پشت یک میز راحت ننوشت. او می‌دانست زیر بار زندگی له شدن یعنی چه. و با این حال نوشت: «دل‌سرد نمی‌شویم.»

چطور می‌توانست چنین چیزی بگوید؟ چون پولس یاد گرفته بود همزمان دو چیز را ببیند. او دنیای اطرافش را می‌دید، درد را، پیری جسم را، و سختی‌های زندگی را. اما چشمش را هم به چیزی نادیدنی دوخته بود، چیزی ابدی که در دل هر لحظه‌ی سخت برایش آماده می‌شد. آن کلمه‌ی «آماده شدن» خیلی مهم است. پولس نگفت رنج بی‌معناست یا خدا فقط اجازه می‌دهد اتفاق بیفتد و نگاه می‌کند. او گفت خدا دارد از آن استفاده می‌کند. هر آزمایشی، هر از دست دادنی، هر فصل سختی، دارد در ما و برای ما کاری می‌کند. دارد جلالی ابدی می‌سازد که از هر چیزی که الان می‌توانیم تصور کنیم بسیار فراتر است.

شاید جسمت خسته باشد. شاید زندگی سنگین به نظر برسد. شاید با چیزی روبرو شده‌ای که تو را تا لبه‌ی تحملت رسانده. این واقعی است و خدا آن را نادیده نمی‌گیرد. اما خبر خوب اینجاست: در حالی که ظاهر دارد فرسوده می‌شود، درون هر روز تازه می‌شود. این تازه شدن کار خداست، نه کار تو. لازم نیست از جایی نیرو بیاوری. فقط نزدیکش بمان و اعتماد کن که او دارد کار می‌کند.

امروز از خدا بخواه نگاهت را جابجا کند، نه اینکه از مشکلاتت چشم بپوشی، بلکه فراتر از آن‌ها را ببینی. آنچه الان می‌بینی موقتی است. آنچه خدا در تو دارد می‌سازد، ابدی است.

بگذار این حقیقت امروز تو را ثابت نگه دارد.