محبت او تا ابد پایدار است

این آیه به لحظه‌ای شادمان در تاریخ اسرائیل اشاره دارد. داوود پادشاه تازه صندوق عهد را به اورشلیم آورده بود و مردم حضور خدا را در میان خود جشن می‌گرفتند. در دل آن جشن، داوود سرودی از ستایش ساخت. آیه ۳۴ قلب آن سرود است، دعوتی ساده اما پرقدرت به شکرگزاری، چون خدا نیکو است و محبت او هرگز پایان نمی‌پذیرد.

عبارت «محبت استوار» از واژه عبری «حِسِد» می‌آید که یکی از غنی‌ترین کلمات در تمام کتاب مقدس است. این واژه محبتی را توصیف می‌کند که وفادار، امین و پایدار است. محبتی نیست که بسته به رفتار ما بیاید و برود، بلکه محبتی است که در هر حال می‌ماند. داوود این محبت را در زندگی خودش دیده بود، در میان جنگ‌ها، شکست‌ها و فصل‌های دردناک، و با این حال با اطمینان می‌گفت: «محبت او تا ابد پایدار است».

این حقیقت اصلی آیه است. نیکویی خدا فقط یک ایده زیبا نیست، چیزی است که می‌توانی زندگی‌ات را بر آن بنا کنی. وقتی اوضاع سخت است، وقتی دعاها بی‌جواب به نظر می‌رسند، وقتی راه پیش رو مبهم است، نیکویی خدا تغییر نکرده است. محبت او تمام نمی‌شود و کم نمی‌گردد. پایدار می‌ماند.

این آیه در عمل دعوتی است که روزت را با شکرگزاری شروع کنی. نه به این خاطر که همه چیز کامل است، بلکه چون خدا حتی وقتی اوضاع خوب نیست، نیکو است. هر صبح یک چیز بنویس که یادآور وفاداری خدا باشد. شاید چیز کوچکی باشد، یک وعده غذا، یک دوست، یک لحظه آرامش. این نوع شکرگزاری قلب ما را تربیت می‌کند تا آنچه را که همیشه حقیقت است ببینیم، که خداوند نیکو است و محبت او برای تو هرگز تمام نخواهد شد.