پایان خوب با ایمان

پولس رسول این کلمات را در آخرین نامه‌اش به تیموتائوس، از زندان روم نوشت. او می‌دانست که اعدامش نزدیک است. اما نه با پشیمانی به گذشته نگاه می‌کرد، بلکه با آرامش.

پولس از سه تصویر ساده برای توصیف زندگی‌اش استفاده می‌کند: یک جنگ، یک مسابقه، و یک امانت نگه‌داشته‌شده. هر کدام چیز مهمی به ما می‌گویند. زندگی مسیحی همیشه آسان نیست، یک جنگ است. مبارزه‌های واقعی، وسوسه‌های واقعی، و دشمنان واقعی ایمان وجود دارند. اما پولس آن را جنگ «نیکو» می‌نامد، چون ارزش جنگیدن دارد. مسابقه هم درباره سریع‌ترین بودن نیست، بلکه درباره به پایان رساندن است. و حفظ ایمان یعنی چنگ زدن به عیسی در هر فصلی از زندگی، چه روشن باشد چه تاریک.

چیزی که این آیه را اینقدر قوی می‌کند، زمینه‌ای است که در آن نوشته شده. پولس در پایان یک زندگی راحت و بی‌دردسر روی صندلی نرمی ننشسته بود. او در زنجیر بود، بعضی از دوستانش او را رها کرده بودند، و دشمنان زیادی در برابرش ایستاده بودند. با این حال، در کلماتش هیچ تلخی‌ای نیست. فقط اطمینان است. و این اطمینان از قدرت خودش نمی‌آمد، بلکه از این می‌آمد که می‌دانست عیسی در هر قدم از راه با او بوده است.

شاید الان در وسط مسابقه‌ات هستی و سخت به نظر می‌رسد. شاید خسته شده‌ای، یا لغزیده‌ای، یا مطمئن نیستی که توانایی ادامه دادن را داری. کلمات پولس برای توست. لازم نیست کامل تمام کنی، فقط باید با وفاداری تمام کنی.

امروز از خدا بخواه که قدرت ادامه دادن را به تو بدهد. به فیض او تکیه کن، به کلامش نزدیک بمان، و اعتماد کن که همان کسی که کار نیکو را در تو آغاز کرده، آن را تا پایان به انجام خواهد رساند.