شناخته‌شدن از روی محبتمان

شب قبل از مصلوب شدن بود. عیسی پاهای شاگردانش را شسته بود و یهودا تازه در تاریکی ناپدید شده بود تا او را لو بدهد. در آن لحظه‌ی سنگین و پر از محبت، عیسی چیزی به نزدیک‌ترین دوستانش داد تا به آن چنگ بزنند. آن را «حکمی تازه» نامید: همان‌طور که من شما را دوست داشتم، یکدیگر را دوست بدارید.

البته محبت به دیگران ایده‌ی تازه‌ای نبود. عهد عتیق هم به قوم خدا گفته بود که همسایگانشان را دوست بدارند. پس چه چیزی این حکم را تازه می‌کرد؟ معیارش. عیسی نگفت «دیگران را آن‌طور دوست بدار که دوست داری با تو رفتار شود.» گفت: «همان‌طور که من شما را دوست داشتم، دوست بدارید.» این همه چیز را عوض می‌کند. محبت او بی‌خودخواهی، فداکارانه و بی‌قید و شرط بود. کسانی را دوست داشت که ناامیدش کردند، کسانی را دوست داشت که لایقش نبودند. تا پای صلیب دوست داشت. این همان نوع محبتی است که عیسی از ما می‌خواهد به یکدیگر نشان بدهیم.

اینجاست که این موضوع خیلی قوی می‌شود: عیسی می‌گوید این محبت شاهدی برای دنیا خواهد بود. نه ساختمان‌های کلیسا، نه برنامه‌ها، نه حتی دانش الهیاتی ما. چیزی که باعث می‌شود مردم بایستند و توجه کنند این است که ببینند مسیحیان واقعاً و فداکارانه به یکدیگر محبت می‌کنند.

این مسئولیت بزرگی است و صادقانه بگوییم، خیلی وقت‌ها در آن کوتاهی می‌کنیم. خانواده‌های کلیسایی دل‌خور می‌شوند، دوستی‌ها سرد می‌شوند، کینه نگه می‌داریم و فاصله می‌گیریم. اما عیسی می‌گوید دنیایی که نگاه می‌کند، می‌بیند ما با یکدیگر چطور رفتار می‌کنیم.

امروز به یک نفر در کلیسا یا جامعه‌ات فکر کن که می‌توانی کمی بیشتر به او محبت کنی. شاید یک تماس تلفنی باشد، یک کلمه‌ی مهربان، یا رها کردن چیزی که مدتی است در دلت نگه داشتی. مثل عیسی دوست بدار و بگذار آن محبت مردم را مستقیم به سوی او راهنمایی کند.