وقتی خدا در تاریکی سخن می‌گوید

پیدایش فصل اول، بی‌شک شگفت‌انگیزترین و قدرتمندترین آغاز در تمام ادبیات جهان است. در همان سه آیه‌ی اول، می‌بینیم که خدا کیست، چه می‌تواند بکند، و چگونه کار می‌کند. پیش از آنکه هیچ چیزی وجود داشته باشد، خدا آنجا بود. همین یک حقیقت ارزش دارد که لحظه‌ای با آن بنشینیم و فکر کنیم.

صحنه‌ای که موسی توصیف می‌کند، بسیار تکان‌دهنده است. زمین تازه آفریده شده، خالی و بی‌شکل بود و تاریکی همه جا را پوشانده بود. نه چیز خوبی وجود داشت، نه نظمی، نه حیاتی. اما روح خدا درست بر فراز آن در حرکت بود. او از آن آشوب روی نگرداند، بلکه به سوی آن پیش رفت.

سپس خدا چهار کلمه‌ی ساده گفت: «روشنایی بشود»، و روشنایی آمد. همین‌طور ساده. نه تلاشی، نه زحمتی، نه فرآیندی طولانی. کلام خدا چنین قدرتی دارد. او نه به مواد اولیه نیاز داشت و نه به نقشه‌ای از پیش طراحی شده. فقط سخن گفت، و آفرینش اطاعت کرد.

این است خدایی که ما عبادت می‌کنیم. او نه دور است و نه بی‌تفاوت. او همان آفریننده‌ای است که به درون خلأ قدم می‌گذارد و از هیچ، چیزی زیبا می‌آفریند.

اما این موضوع برای ما هم شخصی است. بسیاری از ما می‌دانیم که تاریکی در زندگی چه حسی دارد. گاهی زندگی بی‌شکل و از کنترل خارج به نظر می‌رسد، انگار دیگر هیچ چیز معنایی ندارد. اما همان خدایی که در آغاز زمان بر فراز تاریکی حرکت می‌کرد، همین لحظه نیز با تو حاضر است. او تغییر نکرده است.

اگر امروز در جای تاریکی هستی، دلت را قوی کن. خدا از آشفتگی‌های تو نمی‌ترسد. او برای کار کردن به شرایط کامل نیاز ندارد. فقط کافی است سخن بگوید. او هنوز هم از طریق کلامش، از طریق دعا، و از طریق روح‌القدسی که در هر ایمان‌دار ساکن است، سخن می‌گوید.

امروز از او بخواه که در هر چیزی که در زندگی‌ات تاریک به نظر می‌رسد، روشنایی بیاورد. او بیش از هر چیز قادر است این کار را بکند.