کلامی که زندگی می‌بخشد

یوحنا انجیل خود را به شکلی آغاز می‌کند که بی‌درنگ توجه هر خواننده‌ای را جلب می‌کند. او با همان سه کلمه‌ای شروع می‌کند که کتاب پیدایش با آن‌ها آغاز می‌شود: «در ابتدا». اما پیدایش خلقت جهان را به ما نشان می‌دهد، در حالی که یوحنا ما را به زمانی پیش از آن می‌برد. پیش از آنکه هیچ چیزی وجود داشته باشد، کلام بود، کلام با خدا بود، و کلام خود خدا بود.

یوحنا از واژه یونانی «لوگوس» استفاده می‌کند که آن را «کلام» ترجمه کرده‌اند. برای خوانندگان یهودی، این واژه یادآور سخن خلاق و پرقدرت خدا در پیدایش بود. برای خوانندگان یونانی، به معنای عقل و نظمی بود که پشت همه چیز قرار دارد. یوحنا می‌گوید عیسی همان پاسخی است که هر دو گروه دنبالش بودند. او فقط یک معلم یا نبی نیست، او خود خداست که پیش از آغاز زمان وجود داشت.

سپس یوحنا چیزی می‌گوید که باید لحظه‌ای مکث کنیم و عمیقاً به آن فکر کنیم: همه چیزی که وجود دارد از طریق او آفریده شده است. صندلی که روی آن نشسته‌ای، آسمانی که از پنجره می‌بینی، نفسی که در ریه‌هایت جاری است، هیچ‌کدام بدون عیسی به وجود نمی‌آمدند. او بخشی از خلقت نیست، او خالق است.

بعد از این آغاز پرشکوه، به قلب پیام می‌رسیم: «در او زندگی بود، و آن زندگی نور آدمیان بود.» عیسی فقط زندگی نمی‌بخشد، او خود زندگی است. او فقط ما را به سوی نور راهنمایی نمی‌کند، او خود نور است. این یعنی اگر امروز احساس می‌کنی گم شده‌ای، درونت خالی است، یا در تاریکی هستی، جواب یک برنامه یا راهکار نیست. جواب یک شخص است.

این بشارت خوش انجیل است. همان عیسایی که جهان را با کلامش آفرید، خودش به درون آن قدم گذاشت تا تو را بیابد. او نیامد که محکوم کند، بلکه آمد تا زندگی ببخشد، و آن را به تمامی ببخشد. کلام جسم شد و در میان ما ساکن گردید.

امروز لحظه‌ای وقت بگذار و فقط از او تشکر کن که زندگی و نور توست.