وقتی خدا راهی فراهم می‌کند

شاید کمتر لحظه‌ای در کتاب مقدس به اندازه این لحظه دل را به لرزه درآورد. ابراهیم، پدر ایمان، با پسرش اسحاق از کوه موریا بالا رفت و بار فرمانی غیرممکن را بر دوش می‌کشید. سه روز تمام به سمت جایی راه رفت که باور داشت باید عزیزترین چیز زندگی‌اش را در آنجا تقدیم کند، و با این حال هر قدم را برداشت.

این یک آزمون ساده نبود. اسحاق فرزند معجزه بود، پسر وعده، همان کسی که خدا گفته بود تمام نسل ابراهیم از او خواهد آمد. تقدیم کردن اسحاق یعنی رها کردن هر امیدی، هر آینده‌ای که خدا درباره‌اش سخن گفته بود. اطاعت ابراهیم، تسلیم کامل فهم و درک خودش بود.

اما خدا هرگز نمی‌خواست اسحاق بمیرد. قوچی که در بوته‌ها گیر کرده بود، از پیش آنجا بود و منتظر. خدا پایان داستان را می‌دید، پیش از آنکه ابراهیم اولین قدم را بر آن کوه بگذارد. این همان چیزی است که ابراهیم را واداشت آن مکان را «یهوه یِره» بنامد، یعنی «خداوند فراهم می‌کند».

حقیقت اصلی این است که خدا وفادار است، حتی وقتی ما نمی‌توانیم ببینیم چگونه. او ایمان ما را می‌آزماید نه برای اینکه ما را بشکند، بلکه تا به ما و گاهی به تمام دنیا نشان دهد که ایمان واقعی در عمل چه شکلی دارد.

این داستان همچنین به فداکاری بزرگ‌تری اشاره می‌کند. روزی خدای پدر پسر خود را، تنها پسرش را، به تپه‌ای بیرون از اورشلیم فرستاد. اما برخلاف اسحاق، عیسی نجات نیافت. او به جای ما آن قوچ شد، جانشینی که آنچه ما لایقش بودیم را بر خود گرفت تا ما آزاد شویم.

آیا امروز از تو خواسته شده که چیز گرانبهایی را به خدا بسپاری؟ آن را زمین بگذار. همان خدایی که برای ابراهیم فراهم کرد، بر تو نیز نظر دارد، و او از هم‌اکنون قوچ را در بوته‌ها می‌بیند.