آماده برای سخن گفتن از امید

پطرس این کلمات را برای مسیحیانی نوشت که زیر فشار واقعی زندگی می‌کردند. آن‌ها در سراسر امپراتوری روم پراکنده شده بودند، به چشم غریبه دیده می‌شدند، و گاهی فقط به خاطر پیروی از عیسی با خصومت روبرو می‌شدند. آشنا به نظر می‌رسد؟ دنیا همیشه با کسانی که به خاطر ایمانشان متفاوت زندگی می‌کنند، رابطه‌ای پیچیده داشته است.

در این قسمت، پطرس دو توصیه به هم مرتبط می‌دهد. اول، نترسید. ترس راهی دارد که ما را ساکت می‌کند. وقتی خیلی نگران نظر دیگران هستیم، عقب می‌کشیم، سکوت می‌کنیم، و فرصت به اشتراک گذاشتن آنچه خدا در زندگی‌مان کرده را از دست می‌دهیم. پطرس می‌گوید اجازه ندهید این اتفاق بیفتد، بلکه مسیح را در قلبتان به عنوان خداوند جدا کنید. وقتی عیسی واقعاً در مرکز باشد، ترس قدرتش را از دست می‌دهد. دوم، آماده باشید. کلمه‌ای که پطرس برای «دفاع» به کار می‌برد، کلمه یونانی آپولوژیا است، که از آن کلمه آپولوژتیکس را داریم. پطرس نمی‌گوید همه باید محقق یا مناظره‌گر بشوند، بلکه ساده می‌گوید: بدانید چرا به آنچه ایمان دارید باور می‌کنید، و وقتی کسی پرسید، حاضر باشید درباره‌اش صحبت کنید.

مردم وقتی چیزی ارزش پرسیدن ببینند، می‌پرسند. و اینجاست که بخش زیبای ماجرا است: وقتی زندگی شما آرامش واقعی، شادی راستین، و امید پایدار در سختی‌ها را نشان می‌دهد، مردم متوجه می‌شوند. می‌خواهند بدانند این از کجا می‌آید. زندگی شما دعوت‌نامه می‌شود، و کلمات شما جواب. دقت کنید پطرس می‌گوید چطور این کار را بکنیم: با ملایمت و احترام. نه با جدل یا غرور، نه با سخنرانی. فقط یک گفتگوی صمیمی و صادقانه درباره امیدی که به خاطر عیسی با خود حمل می‌کنید.

امروز از خدا بخواهید هم شجاعت سخن گفتن و هم فیضی که آن را به خوبی انجام دهید به شما بدهد. شاید کسی در اطراف شما در دل خودش درباره امیدی که در شما می‌بیند سوال داشته باشد.