پدری نیکو که عطا می‌کند

در متی فصل هفتم، عیسی در میان موعظه معروف خود بر فراز کوه است. او داشت به مردم می‌آموخت که زندگی در پادشاهی خدا چه شکلی دارد، و در اینجا به موضوع دعا می‌پردازد. استدلال او ساده و زیباست: اگر انسان‌های ناقص و گناهکار می‌دانند چطور چیزهای خوب به فرزندانشان بدهند، پس خدای کامل و مهربان چقدر بیشتر می‌داند که به فرزندانش که از او می‌خواهند، چیزهای خوب عطا کند؟

این نوع استدلال را «از کوچک‌تر به بزرگ‌تر» می‌نامند، و عیسی بارها از آن استفاده می‌کرد. نکته اصلی این نیست که خدا مثل یک دستگاه است که منتظر دعای درست باشد. نکته این است که خدا یک پدر نیکوست، و پدران نیکو از مراقبت فرزندانشان لذت می‌برند. نیازی نیست懇求 کنی یا التماس کنی، نیازی نیست توجه او را به دست بیاوری. کافی است پیش او بیایی، و او گوش می‌دهد.

عیسی بعد از این، چیزی را مطرح می‌کند که ما آن را «قانون طلایی» می‌نامیم: با دیگران همان‌طور رفتار کن که می‌خواهی با تو رفتار شود. این فقط یک توصیه برای کنار آمدن با مردم نیست. عیسی می‌گوید این جمله خلاصه تمام شریعت و انبیاست. به عبارت دیگر، محبت به خدا و محبت به دیگران، ضربان قلب هر چیزی است که خدا از قوم خود خواسته است.

فکر کن این دو ایده چطور به هم وصل می‌شوند. وقتی واقعاً باور کنیم که خدا پدری سخاوتمند و مهربان است که دعاهای ما را می‌شنود، نگاه ما به مردم اطرافمان تغییر می‌کند. دیگر در محبت کردن بخل نمی‌ورزیم و حساب و کتاب نگه نمی‌داریم. شروع می‌کنیم به آزادانه بخشیدن، چون می‌دانیم که ما هم آزادانه محبت دیده‌ایم.

امروز نیازهایت را در دعا پیش خدا ببر. به این اعتماد کن که او می‌شنود و نیکوست. سپس دنبال یک نفر بگرد که بتوانی با همان مهربانی و محبتی که خودت امیدواری دریافت کنی، با او رفتار کنی. این است زندگی مسیحی، در یک آیه.