فیض در انتظار

کتاب مراثی ارمیا کتابی نیست که وقتی دنبال دلگرمی می‌گردیم، سراغش برویم. ارمیای نبی این کتاب را بعد از سقوط اورشلیم نوشت، وقتی که معبد ویران شده بود و قوم خدا به اسارت برده شده بودند. آن روزها از تاریک‌ترین روزهای تاریخ اسرائیل بود. اما درست در دل همان غم و ویرانی، ارمیا این کلمات زیبا را می‌نویسد:

«خداوند به کسانی که منتظر او هستند نیکی می‌کند، به جانی که او را می‌طلبد»

فکرش را بکنید. ارمیا در میان ویرانه‌های همه چیزی که دوست داشت نشسته، و با این حال انتخاب می‌کند که اعلام کند خدا هنوز هم نیکوست. نه به خاطر اینکه اوضاع خوب بود، بلکه چون می‌دانست خدا کیست. این است ایمان واقعی.

انتظار کشیدن سخت است. ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که همه چیز با سرعت پیش می‌رود و دوست داریم جواب‌ها را فوری بگیریم. وقتی خدا ساکت به نظر می‌رسد، شروع می‌کنیم به این فکر که شاید ما را فراموش کرده. اما ارمیا به ما یادآوری می‌کند که انتظار برای خدا، وقت تلف کردن نیست، بلکه نوعی اعتماد است. انگار داریم می‌گوییم: «خداوندا، باور دارم که تو داری کار می‌کنی، حتی اگر نمی‌بینم».

این آیه می‌گوید خوب است که «در آرامش» منتظر بمانیم. این آرامش یعنی دست برداشتن از تقلا، یعنی اینکه بگذاریم خدا، خدا باشد. خیلی از نگرانی‌های ما از اینجا می‌آید که سعی می‌کنیم مشکلاتی را حل کنیم که فقط خدا می‌تواند حل کند. انتظار در آرامش یعنی نگرانی‌هایمان را پیش او می‌بریم و بعد در دستان او آرام می‌گیریم.

اگر الان در یک فصل سخت هستی، دلت قوی باشد. خدا تو را فراموش نکرده. او به کسانی که او را می‌طلبند نیکی می‌کند و به شیوه‌هایی کار می‌کند که شاید هنوز نمی‌بینی. به دعا ادامه بده، به اعتماد ادامه بده و چشمانت را به او بدوز. زمان‌بندی او همیشه ارزش انتظار کشیدن را دارد.