او اول ما را دوست داشت

یوحنای رسول با عیسی راه رفته بود، مرگ او را دیده بود، و قبر خالی را با چشمان خود مشاهده کرده بود. وقتی این نامه را می‌نوشت، دهه‌ها بود که ذهن و قلبش روی یک چیز متمرکز بود: محبت خدا. او در همین دو آیه، به عمق این محبت می‌رسد.

یوحنا می‌گوید محبت خدا «آشکار شد»، یعنی نشان داده شد. برای تمام جهان به نمایش گذاشته شد. خدا چطور این محبت را نشان داد؟ پسرش را فرستاد. نه یک فرشته، نه یک نبی، نه یک پیام نوشته شده. پسر یگانه‌اش را به این دنیای شکسته فرستاد تا ما از طریق او زندگی داشته باشیم. سپس یوحنا چیزی می‌گوید که ما را متوقف می‌کند: یادآوری می‌کند که ما اول خدا را دوست نداشتیم. ما به دنبال او نبودیم، دستمان را به سوی آسمان دراز نکرده بودیم تا محبتش را به دست بیاوریم. او ما را دوست داشت در حالی که هنوز از او دور بودیم. همین است که این محبت را از هر چیزی که بین انسان‌ها تجربه می‌کنیم متفاوت می‌کند.

کلمه «کفاره» معنایی ساده دارد: عیسی مجازاتی را که گناهان ما لایقش بود، تحمل کرد. عدالت خدا پرداختی را می‌طلبید، و عیسی آن را پرداخت. صلیب فقط یک نماد از محبت نبود، بلکه لحظه‌ای بود که محبت و عدالت در یک جا به هم رسیدند.

پس این برای امروز ما چه معنایی دارد؟ یعنی لازم نیست برای چیزی که از قبل به رایگان داده شده تلاش کنی. اگر زیر بار احساس گناه یا شرم هستی، به یاد بیاور که عیسی قبلاً بهایش را پرداخته است. اگر احساس می‌کنی از خدا دور هستی، به یاد بیاور که او اول قدم را به سوی تو برداشت.

امروز در این آرامش بمان. تو دوست داشته می‌شوی، نه به خاطر کارهایی که کرده‌ای، بلکه به خاطر اینکه او کیست.