وقتی خدا می‌گوید با من صحبت کن

ارمیا ۳۳ در یکی از تاریک‌ترین لحظه‌های تاریخ اسرائیل نوشته شد. ارمیای نبی در حیاط زندان محبوس بود، اورشلیم در محاصره دشمن قرار داشت، و همه چیز بی‌امید به نظر می‌رسید. درست در همان لحظه بود که خدا این کلمات را گفت: «مرا بخوان و من تو را اجابت خواهم کرد، و چیزهای بزرگ و پنهانی را که نمی‌دانی به تو خواهم گفت.»

کمی فکر کن خدا واقعاً چه می‌گوید. نمی‌گوید خودت راهی پیدا کن. نمی‌گوید صبر کن تا اوضاع بهتر شود، بعد بیا پیشم. بلکه دستش را به داخل زندان دراز می‌کند، به دل بحران، به وسط آشفتگی، و می‌گوید: «با من حرف بزن. جوابت را خواهم داد."

کلمه‌ای که در این آیه به «پنهان» ترجمه شده، در اصل به معنای چیزهایی است که برای ما دست‌نیافتنی و محجوب هستند. چیزهایی درباره زندگی‌مان، آینده‌مان، و خود خدا وجود دارد که بدون اینکه او راه را باز کند، هرگز نمی‌توانیم ببینیم. دعا همان در باز است، جایی که خدا پرده را کنار می‌زند و چیزهایی را به ما نشان می‌دهد که هیچ‌وقت به تنهایی نمی‌توانستیم کشف کنیم.

این یکی از زیباترین دعوت‌نامه‌های تمام کتاب مقدس است. خدا مجبور نیست جوابمان را بدهد، هیچ اجباری ندارد که خودش را توضیح دهد، اما انتخاب می‌کند که این کار را بکند. می‌خواهد این کار را بکند. او خدایی است که با قوم خود سخن می‌گوید.

پس هر باری که امروز بر دوش داری، آن را پیش او ببر. اگر احساس می‌کنی گیر کرده‌ای، سردرگمی، یا خسته شده‌ای، این آیه برای توست. خدا دور نیست و حواسش پرت نیست. او نزدیک شده، آماده شنیدن است، و آماده پاسخ دادن.

همین الان چند دقیقه وقت بگذار و فقط او را صدا بزن. نیازی به کلمات قشنگ و پیچیده نیست، فقط صادقانه بیا و اعتماد کن که همان خدایی که در زندان با ارمیا سخن گفت، امروز هم صدای تو را می‌شنود.