ایستادن در آزادی‌ای که مسیح می‌بخشد

چیز عجیبی است وقتی زندانی‌ای که آزاد شده، دوباره برمی‌گردد و جلوی در سلولش می‌ایستد.

پولس نامه‌ی غلاطیان را برای کسانی نوشت که دقیقاً همین کار را می‌کردند. آن‌ها به مسیح ایمان آورده بودند، روح‌القدس را دریافت کرده بودند، و از زیر بار شریعت به عنوان وسیله‌ای برای جلب رضایت خدا آزاد شده بودند. اما بعد معلمان دروغین آمدند و گفتند که باید قوانین و مناسک دینی را هم به ایمانشان اضافه کنند. پولس شوکه شد و این نامه را با فوریت و جدیت نوشت، چون خود انجیل در خطر بود.

اولین جمله‌ی غلاطیان ۵:۱ ارزش دارد که روی آن مکث کنیم: «مسیح ما را آزاد کرد تا در آزادی زندگی کنیم.» شاید به نظر برسد که پولس خودش را تکرار می‌کند، اما این‌طور نیست. او می‌گوید آزادی فقط یک فایده‌ی جانبی نجات نیست، بلکه خود هدف اصلی است. مسیح ما را آزاد نکرد تا یک زنجیر را با زنجیر دیگری عوض کنیم. او ما را آزاد کرد تا واقعاً آزاد زندگی کنیم.

پولس همین‌جا متوقف نمی‌شود و یک دستور هم می‌دهد: «استوار بایستید.» آزادی باید حفظ شود، چون ممکن است آزاد باشی اما باز هم انتخاب کنی که انگار آزاد نیستی زندگی کنی. عادت‌های قدیمی، احساس گناه قدیمی، و تلاش برای کسب رضایت خدا از طریق عملکرد دینی می‌توانند دوباره به زندگی‌ات برگردند. دوباره شروع می‌کنیم به این باور که محبت خدا به این بستگی دارد که چقدر خوب عمل کنیم. این همان یوغی است که پولس از آن هشدار می‌دهد و بار سنگینی است.

در عمل، این یعنی بررسی کنی که به چه چیزی اعتماد داری تا در برابر خدا بایستی. آیا فقط به مسیح تکیه داری؟ یا بی‌سروصدا حضور در کلیسا، سابقه‌ی دعاهایت، و رفتار خوبت را هم به آن اضافه کرده‌ای؟ فیض خدا نقطه‌ی شروعی نیست که بعد از آن باید با تلاش خودت آن را حفظ کنی. فیض تمام بنیاد است.

تو آزادی. مثل یک آزاد زندگی کن.