شبیه آنچه می‌نگریم می‌شویم

همه ما می‌دانیم که آنچه وقتمان را صرف نگاه کردن به آن می‌کنیم، ما را تغییر می‌دهد. اگر ساعت‌ها وقتت را صرف مقایسه، نگرانی یا خشم کنی، دیدت نسبت به دنیا شکل می‌گیرد. پولس این اصل را در سطحی روحانی درک کرده بود و آن را به یک حقیقت امیدبخش برای زندگی مسیحی تبدیل کرد.

در دوم قرنتیان ۳، پولس میان عهد قدیم و عهد جدید مقایسه‌ای می‌کند. در عهد قدیم، موسی بعد از ملاقات با خدا باید صورتش را می‌پوشاند، چون مردم تاب تحمل جلال منعکس‌شده را نداشتند. اما حالا، به خاطر مسیح، آن حجاب برداشته شده است. ما دیگر از طریق مجموعه‌ای از قوانین که هرگز نمی‌توانیم به‌طور کامل آن‌ها را نگه داریم به خدا نزدیک نمی‌شویم، بلکه مستقیم، از طریق روح، و بدون هیچ چیزی که صورتمان را بپوشاند، پیش او می‌آییم. و اینجاست که چیز شگفت‌انگیزی اتفاق می‌افتد: وقتی با چنین نگاهی باز و بی‌حجاب به خداوند می‌نگریم، شروع می‌کنیم به شبیه او شدن. پولس می‌گوید ما "از جلالی به جلال دیگر" تبدیل می‌شویم. این یک لحظه劇ی و ناگهانی نیست، بلکه یک فرآیند آرام، پیوسته و واقعی است. روح‌القدس این کار را انجام می‌دهد. ما با تلاش و زور خودمان به قداست نمی‌رسیم، بلکه از طریق نگریستن تغییر می‌کنیم.

این موضوع در نحوه گذراندن روزهایت اهمیت دارد. اگر تحول از طریق نگریستن به دست می‌آید، پس آنچه از نظر روحانی به آن نگاه می‌کنی واقعاً مهم است. وقت گذاشتن در کلام خدا، دعای صادقانه، پرستشی که قلبت را بر آنچه خدا واقعاً هست متمرکز می‌کند، اینها فقط عادت‌های مذهبی نیستند، بلکه ابزاری هستند که روح از طریق آن‌ها کار آرام و صبورانه‌اش را در تو انجام می‌دهد.

جایی که روح خداوند هست، آزادی هست. این آزادی فقط رهایی از گناه نیست، هرچند آن را هم شامل می‌شود. این آزادی همچنین یعنی آزاد بودن برای اینکه همان کسی بشوی که خدا تو را برای آن آفریده است.

تو گیر نیفتاده‌ای. داری تغییر می‌کنی، یک درجه کوچک در یک زمان، توسط خدایی که هرگز از کار کردن دست نمی‌کشد.