برای بیشتر از این لحظه ساخته شده‌ای

درون هر انسانی یک بی‌قراری هست. یک غذای خوب می‌خوری و باز هم احساس می‌کنی چیزی کم است. سال‌ها برای رسیدن به یک هدف تلاش می‌کنی، اما چند هفته بعد از رسیدن، دنبال چیز بعدی می‌گردی. فیلسوفان قرن‌هاست درباره این حس نوشته‌اند، اما سلیمان سه هزار سال پیش آن را ساده و روشن بیان کرد: خدا ابدیت را در دل انسان گذاشته است.

سلیمان کتاب جامعه را در اواخر عمر طولانی‌اش نوشت. او همه چیز را امتحان کرده بود، ثروت، حکمت، لذت، پروژه‌های بزرگ، و مطالعه عمیق. اما نتیجه‌گیری او بدبینی نبود، بلکه صداقت بود. او فهمید که خدا چیزی در درون ما تنیده که این دنیا به هیچ وجه نمی‌تواند آن را سیر کند. ما سنگینی گذر زمان را حس می‌کنیم، احساس می‌کنیم که همه چیز باید معنایی داشته باشد، و دستمان را به سوی چیزی بزرگ‌تر از آنچه می‌بینیم دراز می‌کنیم. این اشتیاق یک نقص نیست، بلکه یک نشانه است، خدا آن را عمداً در ما گذاشته است.

بخش دوم این آیه به همان اندازه مهم است: ما نمی‌توانیم به طور کامل بفهمیم که خدا از ابتدا تا انتها چه کرده است. این حقیقت فروتن‌کننده است. ما می‌خواهیم همین الان تصویر کامل را ببینیم، بدانیم چرا اتفاقات این‌گونه می‌افتند، اما خدا کل داستان را در دست دارد و ما فقط فصلی را که در آن زندگی می‌کنیم می‌بینیم. اینجاست که اعتماد واقعی معنا پیدا می‌کند. نه به این دلیل که همه چیز منطقی به نظر می‌رسد، بلکه به این دلیل که نویسنده را می‌شناسیم.

اگر در فصلی از زندگی هستی که احساس ناتمامی یا سردرگمی می‌کنی، بگذار این بی‌قراری نگاهت را به سوی بالا بکشاند. اشتیاق تو برای چیزی بیشتر، مشکلی نیست که باید حلش کنی. این یک دعوت است، دعوتی برای نزدیک‌تر شدن به خدایی که تو را برای ابدیت ساخته و همه چیز را در زمان خودش زیبا می‌کند.

امروز در این آرامش بمان.