صدایی که از پشت سر هدایتت می‌کند

بیشتر ما فکر می‌کنیم که وقتی روزگار سخت می‌شود، یعنی خدا کنار کشیده. با خودمان می‌گوییم اگر واقعاً در مسیر درستی بودیم، زندگی باید راحت‌تر می‌بود. اما اشعیا فصل سی این تصور را کاملاً زیر و رو می‌کند.

قوم خدا در روزگار اشعیا دوران سختی را می‌گذراندند. به جای اینکه به خدا تکیه کنند، به مصر پناه برده بودند و این انتخاب اشتباه عواقب واقعی داشت. «نان سختی» و «آب مصیبت» که اشعیا از آن‌ها یاد می‌کند، تصویرهای شاعرانه نبودند. این‌ها رنج واقعی بودند، همان دردی که از تصمیم‌های غلط و شرایط شکسته به وجود می‌آید. اما درست در دل همان روزهای تاریک، خدا چیز شگفت‌انگیزی می‌گوید: «معلم تو دیگر پنهان نخواهد ماند».

دقت کن که سختی به معنای غیبت خدا نیست. اشعیا می‌گوید که خدا دقیقاً در بطن همان رنج، به عنوان معلم نزدیک می‌شود. روزهای سخت این خاصیت را دارند که ما را وادار می‌کنند کند شویم و گوش بدهیم. وقتی همه چیز آرام است، اغلب بی‌خیال پیش می‌رویم. اما وقتی اوضاع دشوار می‌شود، تازه توجهمان جلب می‌شود.

تصویری که در آیه بیست و یکم می‌بینیم، لطیف و صمیمی است. صدای خدا از پشت سر می‌آید، مثل چوپانی که پشت گله راه می‌رود و وقتی گوسفندی از مسیر منحرف می‌شود، صدایش می‌زند: «راه این است، از این برو». نه نقشه‌ای پیچیده، نه برنامه‌ای پنج ساله. فقط یک کلمه در لحظه‌ای که به آن نیاز داری، تا تو را به مسیر برگرداند.

خدا اغلب اینگونه قومش را هدایت می‌کند. نه همیشه با رؤیایی چشمگیر، بلکه با یک تکانه آرام، با آیه‌ای از کتاب مقدس که امروز به دلت می‌نشیند، با سؤالی از یک دوست که ناگهان متوقفت می‌کند. او دارد حرف می‌زند. سؤال این است که آیا ما گوش می‌دهیم.

اگر الان در میان چیز سختی هستی، سختی را به عنوان سکوت خدا تفسیر نکن. آن را به عنوان دعوتی ببین تا کند شوی، کلام را باز کنی، و گوش بدهی به صدایی که از پشت سر می‌آید.