وقتی خدا در تاریکی سخن می‌گوید

یعقوب در موقعیت خوبی نبود که خدا این وعده را به او داد. او تازه پدرش را فریب داده و برکت برادرش را دزدیده بود. داشت از جانش فرار می‌کرد، روی زمین می‌خوابید و سنگی زیر سرش بود. از هر نظر که نگاه می‌کردی، تنها بود، آسیب‌پذیر بود، و لایق نبود. و دقیقاً همان لحظه بود که خدا ظاهر شد.

در پیدایش ۲۸، خدا در خواب بر یعقوب ظاهر می‌شود و همان پیمانی را که با ابراهیم و اسحاق بسته بود، تازه می‌کند. این پاداش رفتار خوب نبود، بلکه فیض محض بود، فیضی که کسبش نکرده بود. خدا یعقوب را برگزید نه به خاطر اینکه یعقوب همه چیز را درست داشت، بلکه چون خدا به وعده‌هایش وفادار است.

کلماتی که خدا می‌گوید ارزش دارد که روی آن‌ها مکث کنیم: «من با تو هستم و هر جا که بروی تو را نگاه خواهم داشت.» نمی‌گوید «هر جا که موفق شوی»، نمی‌گوید «هر جا که کامل اطاعت کنی». می‌گوید هر جا که بروی. این وعده‌ای است باز و گسترده که هر جای سخت، آشفته و پیچیده‌ای را که زندگی ما را به آنجا می‌برد، در بر می‌گیرد.

تصویر بزرگ‌تری هم در اینجا وجود دارد. خدا به یعقوب می‌گوید که از طریق خانواده‌اش «همه قبایل زمین» برکت خواهند یافت. این وعده مستقیم به عیسی اشاره دارد. نسل‌ها بعد، نوه‌ای از یعقوب در بیت‌لحم متولد شد و از طریق او، برکتی که خدا در آن شب تاریک بر زبان آورد، به هر گوشه‌ای از دنیا رسید، از جمله به تو و من.

پس پیام عملی این متن این است: حضور خدا چیزی نیست که در بهترین روزهایت به دست بیاوری، بلکه چیزی است که او در بدترین روزهایت وعده می‌دهد. وقتی احساس می‌کنی لایق نیستی، از خانه دور افتاده‌ای، یا نمی‌دانی چه پیش رو داری، همان خدایی که یعقوب را در آن زمین خاکی ملاقات کرد، همین الان هم با توست.

در این آرام بگیر. کلام او استوار است.