با اطمینان به خدا نزدیک شو

خیلی از ما در جایی از زندگی‌مان این را یاد گرفته‌ایم که اول باید خودمان را مرتب کنیم، بعد پیش خدا برویم. اول خشمت را کنترل کن، اول آن عادت بد را ترک کن، اول منظم‌تر دعا کن، بعد بیا. اما کتاب عبرانیان فصل چهار چیز دیگری می‌گوید.

نویسنده‌ی عبرانیان داشت با مسیحیانی صحبت می‌کرد که یهودی بودند و نظام کهانت قدیمی را خوب می‌شناختند. کاهن اعظم میان مردم و خدا می‌ایستاد. او مقدس بود، جدا از بقیه، و از دردها و مشکلات روزمره‌ی مردم دور. کسی به راحتی پیشش نمی‌رفت. باید با قربانی می‌آمدی، با مراسم، با احتیاط. اما حالا یک تغییر شگفت‌انگیز اتفاق افتاده. عیسی کاهن اعظم ماست، اما او دور نیست. او گرسنگی و خستگی را چشیده، دروغ درباره‌اش گفته‌اند، دوستانش او را رها کرده‌اند. وسوسه را به شکلی واقعی و سنگین تجربه کرده، نه فقط در نظریه، و از همه‌ی اینها گذشته بدون اینکه تسلیم گناه شود. این یعنی او دقیقاً می‌داند وفادار ماندن چه بهایی دارد، وقتی که همه چیز درونت می‌گوید دیگر نمی‌توانی.

به همین خاطر است که دعوت کاملاً باز است. نه این که "اول خودت را درست کن، بعد بیا"، فقط بیا. با همان ضعفت بیا، با همان شکستی که هنوز شرمنده‌اش هستی. با همان وسوسه‌ای که سال‌هاست با آن دست و پنجه نرم می‌کنی. صادقانه بیا.

تختی که داری به آن نزدیک می‌شوی تخت فیض است. آنجا رحمت پیدا می‌کنی، نه داوری. کمکی پیدا می‌کنی که دقیقاً با نیاز واقعی‌ات جور است، نه سخنرانی درباره‌ی اینکه چرا اصلاً نباید به این کمک نیاز می‌داشتی.

اوزوالد چمبرز نوشته: «دعا ما را برای کار بزرگ‌تر آماده نمی‌کند، دعا خودش همان کار بزرگ‌تر است.» آمدن پیش خدا با نیاز واقعی‌ات یک قدم به سوی چیز بهتری نیست، خودش مهم‌ترین کاری است که امروز می‌توانی انجام دهی.

پس بیا. همین الان، همان‌طور که هستی. او آماده است که کمکت کند.