با نام خوانده شده، دوست خوانده شده

در این آیات یک کلمه هست که باید ما را میخکوب کند: دوست. عیسی این کلمه را سرسری نمی‌گوید. او در اتاق بالایی است، چند ساعت مانده به دستگیری‌اش. می‌داند چه پیش رو دارد، و در همان لحظه‌ای سنگین و مقدس، به شاگردانش نگاه می‌کند و می‌گوید: «شما را دوستان خود خوانده‌ام».

در دنیای قدیم، فاصله‌ای که بین یک ارباب و خدمتکارش بود، فاصله‌ای بود کامل و تمام. خدمتکار کار می‌کرد، اطاعت می‌کرد، و هرگز از دلیل دستورها باخبر نمی‌شد. همین‌طور بود و بس. اما عیسی شاگردانش را از آن فاصله بیرون می‌کشد و نزدیک می‌آورد. به آن‌ها می‌گوید: «هر چه از پدرم شنیدم، به شما گفتم». این طرز صحبت یک ارباب نیست، این طرز صحبت یک دوست است.

این همان قلب انجیل است. خدا فقط یک نجات‌دهنده نفرستاد که از دور ما را نجات دهد. پسرش را فرستاد تا با ما راه برود، با ما غذا بخورد، و در نهایت برای ما جانش را بدهد. عیسی عمق این دوستی را صریح توضیح می‌دهد: «محبتی بزرگ‌تر از این نیست که کسی جانش را برای دوستانش بدهد». این حرف‌ها نظری نبود، او داشت توصیف می‌کرد که چند ساعت دیگر روی صلیب چه خواهد کرد. و توجه کنید که این محبت را یک فرمان می‌نامد: «یکدیگر را دوست بدارید، همان‌طور که من شما را دوست داشتم». معیار، یک احساس گرم یا یک لطف ساده نیست. منظور آن نوع محبتی است که بها دارد، محبتی که دیگران را مقدم می‌شمارد، حتی وقتی سخت است.

پس سوال عملی امروز این است: در زندگی شما چه کسی هست که نیاز دارد وزن این محبت را احساس کند؟ همسایه‌ای که در مشکل است، دوستی که دور شده، همکاری که انگار برای همه نادیده است؟

عیسی شما را دوست خواند تا این دوستی را به دنیای اطرافتان ببرید.