پیش از آغاز زمان برگزیده شدی

پیش از آنکه اولین ستاره روشن شود، پیش از آنکه اولین موج به ساحلی بکوبد، خدا نام تو را می‌دانست.

این همان چیزی است که پولس در افسسیان ۱:۴-۵ می‌گوید. پولس این نامه را از زندان می‌نویسد، اما آن را نه با شکایت، بلکه با پرستش آغاز می‌کند. او نگاه خوانندگانش را به زمانی پیش از خلقت می‌برد تا نشان دهد ایمانداران واقعاً چه کسانی هستند. کلیسای افسس از یهودیان و غیریهودیانی تشکیل شده بود که تلاش می‌کردند جایگاه خود را بیابند. پاسخ پولس شگفت‌انگیز است: شما پیش از آنکه جهان آفریده شود، در مسیح برگزیده شدید.

کلمه‌ای که پولس برای «فرزندخواندگی» به کار می‌برد در دنیای رومی معنای روشنی داشت. یک پدر رومی می‌توانست به طور قانونی فرزندی را به فرزندی بپذیرد، و از آن لحظه آن فرزند همه حقوق یک فرزند تنی را داشت. بدهی‌ها پاک می‌شد، زندگی گذشته تمام می‌شد، و نام خانوادگی جدیدی به او داده می‌شد. پولس می‌گوید خدا چنین کاری برای ما کرد، نه از روی اجبار، بلکه از روی اراده و محبت. عبارت «بر حسب مشیت اراده‌اش» روشن می‌کند که این نه تصادف بود و نه فکری که بعداً به ذهن رسید، بلکه نقشه خدا از همان ابتدا بود.

حقیقت اصلی اینجاست: تعلق داشتن به خدا چیزی نیست که آن را به دست آورده باشی یا اتفاقی به آن رسیده باشی. تو در مسیح، پیش از زمان، و از روی محبت برگزیده شدی. این باید نگاه تو به خودت را عوض کند، به‌ویژه در روزهای سختی که احساس می‌کنی فراموش شده‌ای یا ارزشی نداری. تو یک غریبه‌ای نیستی که امیدوار است اجازه ورود بگیرد، تو فرزندی هستی که همیشه خواسته شده‌ای.

امروز، پیش از آنکه سروصدای روز شروع شود، بگذار این حقیقت در دلت جا بیفتد. وقتی کاری خیلی بزرگ به نظر می‌رسد یا شکستی خیلی سنگین احساس می‌شود، به این برگرد: خدا تو را با محبت برگزیده است، و هرگز از این انتخاب برنمی‌گردد. در این آرام بگیر.