پدری که با دست باز می‌بخشد

اکثر ما می‌دانیم که چه حسی دارد وقتی می‌خواهیم چیز خوبی برای کسی که دوستش داریم فراهم کنیم. پدر یا مادری که پول تولد بچه‌اش را با هزار زحمت جور می‌کند، دوستی که نیمه‌شب از آن طرف شهر می‌آید، همسایه‌ای که بدون اینکه کسی بخواهد غذا می‌آورد. آن حس درونی که می‌خواهی به آدم‌هایی که برایت مهم‌اند خوبی کنی را می‌شناسی؟ عیسی می‌گوید خدا همین حس را نسبت به تو دارد، فقط بسیار عمیق‌تر و بسیار گسترده‌تر از هر چیزی که ما از آن سر در می‌آوریم.

این دو آیه نزدیک به پایان موعظه‌ی عیسی بر سر کوه آمده، جایی که او درباره‌ی دعا تعلیم می‌داد. عیسی یک مقایسه‌ی ساده می‌کند: اگر آدم‌های معمولی و ناقص بلدند به کسانی که دوستشان دارند بخشندگی نشان بدهند، پس خدا که کاملاً خوب و کاملاً مهربان است، با کسانی که پیشش می‌آیند بسیار بخشنده‌تر خواهد بود. این منطق به شکل عجیبی ساده و روشن است، چون عیسی قول نمی‌دهد که خدا هر چه بخواهیم به ما می‌دهد، بلکه قول می‌دهد که دل خدا نسبت به ما بخشنده است نه تنگ، گرم است نه سرد.

بعد عیسی چیزی اضافه می‌کند که ما آن را «قانون طلایی» می‌نامیم: با دیگران همان‌طور رفتار کن که می‌خواهی با تو رفتار شود. او می‌گوید این یک ایده‌ی ساده، تمام شریعت و انبیا را خلاصه می‌کند. این ادعای بزرگی است، اما منطقی است. وقتی خدا را دوست داریم و به بخشندگی‌اش اعتماد می‌کنیم، آزاد می‌شویم که خودمان هم بخشنده باشیم. ما برای تکه‌های باقی‌مانده رقابت نمی‌کنیم، ما فرزندان پدری هستیم که بیش از اندازه‌ی کافی دارد.

امروز به نحوه‌ی رفتارت با اطرافیانت فکر کن. آیا کسی هست که از او دور مانده‌ای، کسی که به یک کلام مهربان، یک فرصت دوباره، یا کمی لطف نیاز دارد؟ از خدا بخواه که تو را نسبت به دیگران به همان اندازه بخشنده کند که او نسبت به تو بوده است. این فقط یک توصیه‌ی خوب نیست. این قلب تمام داستان است.