فرزندان خدا نامیده می‌شویم

در این آیه یک کلمه هست که معمولاً از کنارش رد می‌شویم، اما همین کلمه همه چیز را عوض می‌کند. یوحنا نمی‌گوید پدر چه محبتی به ما «پیشنهاد داده» یا «نشان داده». می‌گوید «بخشیده». زمان گذشته. تمام شده. قطعی.

رساله اول یوحنا در اواخر قرن اول نوشته شد و مخاطبش ایمانداری بودند که فشار واقعی را تجربه می‌کردند، هم از سوی معلمان دروغین داخل کلیسا و هم از سوی فرهنگی که اصلاً جایی برای باورهای مسیحیان نداشت. یوحنا می‌خواست آن‌ها پیش از هر چیز بدانند که چه کسی هستند، بعد بفهمند چه باید بکنند. اول هویت، بعد رفتار.

پس او این حقیقت شگفت‌انگیز را بلند می‌کند: خدا ما را فرزندان خود می‌نامد. نه خادمان، نه تماشاگران، نه شاگردان. فرزندان. کلمه یونانی «تکنا» است و گرمای یک پدر یا مادری را در خود دارد که واقعاً تو را از آنِ خود می‌داند. یوحنا سه کلمه اضافه می‌کند که تقریباً جسورانه به نظر می‌رسد: «و چنین هم هستیم». او نمی‌گذارد این حقیقت را کم‌رنگ کنی یا آن را به چیزی معنوی‌تر و فروتنانه‌تر تبدیل کنی. کاملاً روشن می‌گوید که تو به خانواده خدا تعلق داری.

سپس یوحنا به چیزی اشاره می‌کند که گاهی ایمانداران را گیج می‌کند. دنیا تو را کاملاً نخواهد فهمید، چون عیسی را هم نفهمید. آن حس که انگار جایت اینجا نیست، که ارزش‌هایت برای اطرافیانت عجیب به نظر می‌رسد، نشانه این نیست که چیزی اشتباه است. شاید نشانه این باشد که همه چیز درست است.

ژان کالون نوشت: «ما از آنِ خود نیستیم؛ از آنِ خدا هستیم.» این حقیقت از هر دو طرف برنده است. یعنی نه باید جایگاهت را به دست بیاوری، و نه باید آن را در برابر دنیا ثابت کنی.

امروز، اگر احساس می‌کنی در فرهنگ خودت غریبه‌ای، این احساس را به عنوان هدیه‌ای پیش خدا ببر، نه به عنوان زخمی. پدری که کاملاً دوستت دارد تو را از آنِ خود دانسته. همین کافی است که رویش بایستی.