سپاسگزاری‌ای که از خودمان فراتر می‌رود

سپاسگزاری می‌تواند کوچک بشود. می‌تواند تبدیل شود به یک حس درونی و شخصی، یک «ممنون» آرام قبل از غذا یا آخر یک روز سخت. اما دعایی که داوود در اول تواریخ ۱۶ نوشته، اصلاً در این حد کوچک نمی‌ماند.

این سرود برای جشن گرفتن ورود تابوت عهد به اورشلیم نوشته شد. اسرائیل پراکنده شده بود، تهدید می‌شد و از هر طرف دشمنانش فشار می‌آوردند. پس وقتی داوود مردم را به شکرگزاری فرا می‌خواند، از جایگاه آسایش و راحتی نمی‌نویسد، بلکه از دل نیاز می‌نویسد. همین است که این متن را اینقدر صادقانه می‌کند.

ببینید چطور دو بخش این دعا به هم گره خورده‌اند. اول: «خداوند را شکر کنید، زیرا او نیکو است و محبتش تا ابد پایدار است.» بعد، تقریباً در همان نفس: «ای خدای نجات ما، ما را نجات بده، جمع کن و رهایی بخش.» شکرگزاری و نیاز، ستایش و التماس، همه با هم در یک دعا بافته شده‌اند. داوود وانمود نمی‌کند که زندگی آسان است، بلکه انتخاب می‌کند که به خدایی که نیکو است اعتماد کند، همان خدایی که نجات می‌دهد.

کلمه‌ای که در اینجا به «محبت پایدار» ترجمه شده، در عبری «حِسِد» است. یعنی محبت وفادار و پیمانی. محبتی که وقتی اوضاع سخت می‌شود، نمی‌رود. محبتی که دوام می‌آورد. داوود برای شرایط زندگی‌اش شکر نمی‌کند، بلکه برای شخصیت خدا شکر می‌کند.

حقیقت عملی اینجاست: می‌توانی قبل از اینکه نجات بیاید، شکرگزار باشی. می‌توانی در میان انتظار، خدا را ستایش کنی. نه به این خاطر که همه چیز خوب است، بلکه به این خاطر که او نیکو است و محبتش تمام نمی‌شود.

امروز هم سپاسگزاری‌ات و هم نیازت را پیش خدا ببر. او به اندازه کافی بزرگ است که هر دو را در بر بگیرد.