از دهان خدا، نه از رأی مردم

در فرهنگ امروز، فشاری آرام وجود دارد که می‌گوید کتاب مقدس باید به‌روز شود، نرم‌تر شود، و با خواسته‌های مردم هماهنگ‌تر گردد. برخی کلیساها شروع کرده‌اند در مواردی که کتاب مقدس به‌صراحت درباره‌شان سخن می‌گوید، کوتاه بیایند. نه به این دلیل که استدلال بهتری یافتند، بلکه چون صدای فرهنگ بلندتر شد. و این باید هر پیرو مسیح را نگران کند.

پولس از زندان روم برای تیموتائوس نوشت، در حالی که می‌دانست وقتش کم است. او یک کتاب الهیات نمی‌نوشت، بلکه مشعلی را به دست می‌داد. آنچه به تیموتائوس سپرد، مجموعه‌ای از ایده‌های خوب یا حکمت‌های باستانی نبود که هرکس هر بخشش را که دوست داشت بردارد. او گفت تمام کتاب مقدس «از دهان خدا دمیده شده» است. کلمه یونانی آن «theopneustos» است، یعنی خدا-دمیده. کتاب مقدس فقط کتابی درباره خدا نیست، بلکه نفَس خود او را در خود دارد. این حقیقت همه چیز را درباره نحوه برخورد ما با این کتاب تغییر می‌دهد.

وقتی پولس می‌گوید کتاب مقدس برای «تعلیم، توبیخ، اصلاح و تربیت در پارسایی» مفید است، تصویر کاملی از نحوه کار کلام خدا در ما ترسیم می‌کند. کلام خدا فقط ما را دلداری نمی‌دهد، بلکه اصلاح‌مان می‌کند. فقط ما را تأیید نمی‌کند، بلکه توبیخ‌مان می‌کند. یعنی بخش‌هایی از آن ناراحت‌کننده خواهند بود، و این ناراحتی یک نقص در طراحی نیست. بلکه دقیقاً همان هدف است.

«Sola Scriptura»، یعنی این باور اصلاحی که کتاب مقدس به تنهایی آخرین اقتدار ماست، فقط یک اصل عقیدتی برای نوشتن روی بیانیه ایمان نیست. این یک موضع روزانه است. یعنی نمی‌گذاریم جریان‌های فرهنگی، نظر اکثریت، یا حتی سنت کلیسایی بر آنچه خدا به‌روشنی گفته است، غلبه کند.

پس این سؤال صادقانه را از خودت بپرس: آیا حوزه‌ای در زندگی‌ات هست که بیشتر به صدای فرهنگ گوش داده‌ای تا به کلام خدا؟ شاید در نگرشت به ازدواج، پول، صداقت، یا بخشش؟
کلام خدا منوی رستوران نیست که هر بخشش را که دوست نداری کنار بگذاری.

همان نفَسی که به آدم حیات بخشید، در این صفحات جاری است. به آن اعتماد کن. از آن اطاعت کن. بگذار تو را کامل سازد.