جوان در سن، امین در زندگی

سن و سال به معنای حکمت نیست، و جوانی به معنای ضعف نیست. پولس این را می‌دانست وقتی که به تیموتائوس نوشت، شبانی جوان که کلیسای افسس را رهبری می‌کرد.

تیموتائوس احتمالاً بین بیست و چند تا اوایل سی سالگی بود، که در دنیای قدیم می‌توانست باعث تردید واقعی شود. اعضای مسن‌تر جماعت شاید زیر سوال می‌بردند که آیا کسی به این جوانی حق دارد تعلیم بدهد، رهبری کند، یا تصحیح کند. دستور پولس مستقیم به دل این شک می‌رسد. می‌گوید نگذار کسی تو را نادیده بگیرد، بلکه با زندگی واقعی‌ات نشان بده که کی هستی.

دقت کن که پولس به تیموتائوس نمی‌گوید برای اثبات خودش بحث کند یا در یک مناظره لیاقتش را ثابت کند. به پنج چیز اشاره می‌کند: گفتار، رفتار، محبت، ایمان، و پاکی. اینها دستاوردهایی نیستند که در یک رزومه بنویسی، بلکه شکل زندگی‌ای هستند که نزدیک به عیسی زیسته شده. هر کسی، در هر سنی، می‌تواند در این زمینه‌ها رشد کند، و هر کسی که نگاه کند می‌تواند آنها را ببیند.

این حقیقت امروز هم تغییر نکرده. چه هفده ساله باشی چه هفتاد ساله، اطرافیانت دارند می‌بینند که وقتی ناراحتی چطور حرف می‌زنی، وقتی کسی نگاهت نمی‌کند با دیگران چطور رفتار می‌کنی، و آیا ایمانت وقتی اوضاع سخت می‌شود پابرجا می‌ماند. زندگی تو نوعی شهادت مداوم است.

اگر در ایمانت تازه‌کار هستی یا از نظر سنی جوان هستی، حرف‌های پولس را جدی بگیر. لازم نیست منتظر اجازه کسی باشی تا با درستکاری زندگی کنی، همین الان شروع کن، در لحظه‌های کوچک. با مهربانی حرف بزن، با صداقت عمل کن، به مردم خوبی کن.

اگر هم در مسیر زندگی جلوتر رفته‌ای، به دنبال تیموتائوس‌های اطرافت باشد. آنها را تشویق کن و به خاطر سنشان کنارشان نگذار.
خدا همیشه از آدم‌های غیرمنتظره برای انجام کارش استفاده کرده است.