وقتی جنگ به خدا تعلق دارد

این احساس که تعداد دشمنانت از تو بیشتر است، واقعی است و خدا آن را می‌داند. یهوشافاط پادشاه هم همین احساس را داشت.

سه لشکر داشتند به سمت اورشلیم می‌آمدند و پادشاه هیچ راه نظامی‌ای نداشت. او تمام مردم را به روزه و دعا فراخواند. در همان جمع پر از نگرانی، پیامبری به نام یحزیئیل برخاست و پیامی از جانب خدا آورد: نترسید، چون این جنگ از شما نیست، از آنِ خداست.

دقت کن که خدا چه نگفت. او نگفت که تهدید کوچک است. بلکه آن را «لشکری عظیم» نامید. خدا از یهوشافاط نمی‌خواست که وانمود کند مشکلی وجود ندارد. می‌خواست او مشکل را درست ببیند، بزرگ‌تر از توان انسان، اما نه بزرگ‌تر از خدا.

حقیقت اصلی اینجاست: ترس زمانی قدرت می‌گیرد که فقط به اندازه مشکل نگاه کنیم و اندازه خدایمان را فراموش کنیم. همین که یک قدم عقب برویم و به یاد بیاوریم که واقعاً چه کسی در کنترل است، همه چیز تغییر می‌کند. نه به این خاطر که مشکل کوچک‌تر شد، بلکه به این خاطر که خدا در چشمان ما بزرگ‌تر شد.

ایمان اینجا زندگی می‌کند. نه در نبود خطر، بلکه در حضور خدا درست در میان آن خطر.

توزر می‌گوید: «سلامت روحانی هر انسانی دقیقاً به اندازه محبتش به خداست.» وقتی محبت و اعتماد ما به خدا قوی باشد، می‌توانیم در برابر سخت‌ترین شرایط هم محکم بایستیم.

پس آن «لشکر عظیم» در زندگی تو الان چیست؟ رابطه‌ای که به نظر می‌رسد دیگر قابل ترمیم نیست؟ فشار مالی که رهایت نمی‌کند؟ جواب آزمایشی که تو را به لرزه درآورد؟

امروز همان‌طور که یهوشافاط کرد، با صداقت و فروتنی آن را پیش خدا ببر. بعد بایست و نگاه کن.

این جنگ از آنِ تو نیست، از آنِ خداست.