در امنیت دست شبان

چیزی در عمق وجود ما هست که می‌خواهد بداند به کسی تعلق داریم که هرگز رهایمان نمی‌کند.

عیسی این سخنان را در یوحنا ۱۰ گفت، در میان یک مواجهه پرتنش در معبد اورشلیم. رهبران مذهبی از او می‌خواستند که صریحاً بگوید کیست. جواب او شگفت‌انگیز بود. به جای اینکه به مدارک یا استدلال اشاره کند، به گوسفندانش اشاره کرد. رابطه شبان و گله چیزی بود که همه آن جمعیت می‌فهمیدند. یک شبان خوب هر حیوانی را با اسمش می‌شناخت. گوسفندان هم صدای شبان را از میان همه صداها تشخیص می‌دادند.

عیسی در اینجا سه چیز می‌گوید که با هم معنا پیدا می‌کنند. اول اینکه گوسفندانش صدایش را می‌شنوند و از او پیروی می‌کنند. این یک دین منفعل نیست، بلکه یک رابطه زنده و پویاست. دوم اینکه به آن‌ها حیات ابدی می‌دهد. نه پاداشی که کسب کنند، بلکه هدیه‌ای که او می‌بخشد. سوم اینکه هیچ‌کس نمی‌تواند آن‌ها را از دستش برباید. این کلمه «برباید» معنای قوی‌ای دارد. تصویری است از کسی که می‌خواهد چیزی را با زور از دست کسی بکشد. عیسی می‌گوید این اتفاق نمی‌افتد.

این وعده‌ای است که در سخت‌ترین روزهای زندگی‌ات ارزش دارد با آن بنشینی و فکر کنی. نجات تو به این بستگی ندارد که تو چقدر محکم به خدا چنگ می‌زنی. بستگی دارد به اینکه او چقدر محکم تو را نگه داشته. این دو خیلی با هم فرق دارند.

این یعنی در عمل می‌توانی شک‌هایت را بدون ترس اعتراف کنی، بدون اینکه نگران باشی جایگاهت نزد خدا از دست می‌رود. می‌توانی از دوره‌های غم و سردرگمی بگذری و باز هم در آغوش او باشی. می‌توانی خطا کنی و دوباره پیش شبان برگردی، بدون اینکه نگران باشی آیا در هنوز باز است یا نه.

آیا امروز صدای او را می‌شنوی؟ نه یک صدای بلند، بلکه آن کشش آرام کلامش به سوی حقیقت، به سوی توبه، به سوی آرامش. همین کشش نشانه‌ای است که به او تعلق داری. از آن پیروی کن.