در آغوش فیض او

پطرس این نامه را برای مؤمنانی نوشت که پراکنده شده بودند و به خاطر ایمانشان به عیسی، خانه، آبرو و گاهی حتی جانشان را از دست می‌دادند. او وانمود نکرد که همه چیز خوب است. صادقانه گفت که آن‌ها دارند رنج می‌کشند. اما در همان حال، نگاهشان را به چیزی دوخت که هیچ‌گاه تکان نمی‌خورد.

رنج این‌طور است که آدم احساس می‌کند دارد از هم می‌پاشد. شاید الان دقیقاً همین حال را داری. چیزی شکسته، و نمی‌دانی آیا می‌شود دوباره درستش کرد یا نه.

به چهار کلمه‌ای که پطرس به کار می‌برد توجه کن: ترمیم، استوار کردن، نیرو بخشیدن، و پایدار ساختن. هر کدام از این‌ها معنای عمیقی دارند. ترمیم یعنی بخیه زدن آنچه پاره شده، استوار کردن یعنی محکم کردن آنچه لرزیده، نیرو بخشیدن یعنی پر کردن آنچه خالی شده، و پایدار ساختن یعنی ریشه دادن به آنچه از جا کنده شده. این یک وعده مبهم و کلی نیست، این یک قول مشخص و عملی است از خدایی که شخصاً وارد زندگی ما می‌شود.

کسی که این وعده را می‌دهد، «خدای همه فیض» نامیده شده، نه بخشی از فیض. نه فیض با شرط و شروط. همه فیض. یعنی هیچ بخشی از شکستگی تو از دسترس او دور نیست.

عبارت «اندک زمانی» شاید وقتی رنج طولانی می‌شود، سخت باور کردنی به نظر برسد. اما پطرس دارد دیدگاه خدا را به ما نشان می‌دهد: حتی طولانی‌ترین فصل‌های درد، در مقایسه با جلال ابدی که مسیح ما را به سوی آن فرا می‌خواند، کوتاه هستند. این زندگی تمام داستان نیست.

امروز، هر چیزی که شکسته احساس می‌کنی، پیش خدایی ببر که ترمیم می‌کند. او تو را فراموش نکرده. او تو را با نامت به سوی جلالش فراخوانده، و این فراخوانی را تا آخر به سرانجام خواهد رساند.

در این آرام بگیر. او دارد کار می‌کند.