وقتی وفاداری تبدیل به رسالت می‌شود

غم و اندوه همه چیز را کنار می‌زند و آنچه واقعی است را آشکار می‌کند. نعومی شوهرش را از دست داده بود و هر دو پسرش را، در سرزمینی غریب. دیگر چیزی برای دادن به روت نداشت، جز اجازه رفتن. اما روت نرفت.

کلمات روت در این آیه یک جواب مؤدبانه به یک موقعیت سخت نیست، بلکه یک اعلام تعهد کامل است. او فقط نعومی را انتخاب نمی‌کند، بلکه قوم نعومی و خدای نعومی را هم انتخاب می‌کند. از همه چیز آشنایش دست می‌کشد، از وطنش، از فرهنگش، از خدایان خانواده‌اش، و خودش را کاملاً به یک بیوه‌زن با دستان خالی و قلبی شکسته می‌سپارد.

نکته‌ای که ارزش دارد روی آن مکث کنیم این است: روت هیچ ایده‌ای نداشت که خدا چه می‌کند. نمی‌دانست که این وفاداری شگفت‌انگیز و کم‌نظیرش در آن لحظه، بخشی از داستانی بسیار بزرگ‌تر از آن چیزی است که می‌توانست ببیند. نمی‌دانست که با مردی به نام بوعز ازدواج خواهد کرد، یا اینکه پسرش عوبید جد داوود پادشاه خواهد بود، یا اینکه نسل سلطنتی که به خود عیسی مسیح می‌رسد، دقیقاً از همین لحظه وفاداری در یک جاده خاکی در موآب می‌گذرد. او فقط می‌دانست که جایش اینجاست.

خدا اغلب این‌گونه کار می‌کند. بدترین فصل‌های زندگی ما را، از دست دادن‌ها، غم‌ها، ریشه‌کن شدن‌ها را می‌گیرد و آن‌ها را به چیزی می‌بافد که ما هرگز نمی‌توانستیم برنامه‌ریزی کنیم. رنج روت انحراف از مسیر خدا نبود، خودِ مسیر بود. و این دقیقاً همان چیزی است که عیسی از ما می‌خواهد.

او ما را به همان نوع تعهد کامل و بی‌چون‌وچرایی فرا می‌خواند که روت به نعومی نشان داد. «هر جا که تو بروی، من هم می‌روم» زبان یک شاگرد است. یعنی ما فقط وقتی که راه راحت است دنبال عیسی نمی‌رویم. ما او را به جاهای سخت دنبال می‌کنیم، به جاهای نامطمئن، به جاهایی که واقعاً چیزی از ما می‌گیرند.

امروز، اگر در فصلی هستی که احساس می‌کنی همه چیز را از دست داده‌ای، دلت را محکم کن. داستان روت به ما یادآوری می‌کند که خدا سخت‌ترین لحظه‌های ما را هدر نمی‌دهد. او دارد از طریق آن‌ها چیزی می‌سازد. وفاداری تو همین الان، حتی وقتی که پایان داستان را نمی‌بینی، هرگز از نظر او پنهان نیست.

عیسی از تو می‌خواهد کجا بگویی «هر جا که تو بروی، من هم می‌روم»؟ شاید مهم‌ترین سؤالی باشد که امروز باید به آن جواب بدهی. جوابش را بده.