بازخرید شده با فیض

بدهی همیشه دنبالت می‌آید. همه می‌دانیم این سنگینی چه حسی دارد، آن احساس مزاحمی که می‌گوید هنوز چیزی بدهکاری، هنوز حساب‌وکتاب تسویه نشده. خیلی از ما یک نسخه روحانی از همین سنگینی را با خودمان حمل می‌کنیم، یک حس آرام و پنهانی که شکست‌هایمان هنوز کاملاً حل نشده‌اند. کلام پولس در افسسیان ۱:۷ مستقیماً به همین جا می‌رسد.

پولس این نامه را در حالی نوشت که زیر نظر نگهبانان رومی در خانه زندانی بود، اما کلماتش لبریز از اطمینان و شادی است. او مسیح رستاخیز کرده را دیده بود، می‌دانست که چه کاری برایش انجام شده، و در این آیه دو کلمه قوی را کنار هم می‌گذارد: رستگاری و آمرزش.

در دنیای قدیم، رستگاری یعنی خریدن کسی از بردگی یا بدهی. این یک معامله بود که بهایی می‌خواست، و پولس می‌گوید آن بها خون عیسی بود. خدا گناه ما را نادیده نگرفت یا با یک اشاره کنار نزد. بلکه تمام و کمال برایش پرداخت کرد، از طریق پسرش. این فقط رحمت نیست، این رحمتی است که بهایی گران داشت.

کلمه آمرزش تصویر لغو شدن یک بدهی را پیش چشم می‌آورد، یک پرونده که کاملاً پاک می‌شود. نه کمتر می‌شود، نه دوباره مذاکره می‌شود. از بین می‌رود. پولس می‌گوید همه اینها از «دولت فیض او» سرچشمه می‌گیرد، نه از آنچه ما کرده‌ایم، بلکه از آنچه خدا دارد.

این برای تو امروز چه معنایی دارد؟ هر چیزی که با خودت حمل می‌کنی، هر شکستی که بارها و بارها در ذهنت به آن برمی‌گردی، آن بار قبلاً روی صلیب حل شده. اگر به مسیح اعتماد کرده‌ای، تو کسی نیستی که منتظر آمرزش است. تو کسی هستی که بازخرید شده.

بگذار این در دلت جا بیفتد. بله، آنچه باید اعتراف کنی را اعتراف کن، اما بعد روی آنچه خدا انجام داده بایست. حساب فقط تسویه نشده. کاملاً پرداخت شده.