معلمی که هرگز نمی‌رود

اکثر ما در زندگی‌مان معلم یا راهنمایی داشته‌ایم که آرزو می‌کردیم همیشه پیشمان بماند. کسی که وقتی با تصمیم سختی روبرو می‌شویم، صدایش را در ذهنمان می‌شنویم. عیسی می‌دانست که شاگردانش همین احساس را درباره او دارند، و حالا وقت خداحافظی رسیده بود.

این کلمات در یوحنا ۱۴ بخشی از گفتگویی است که بسیاری آن را «سخنان اتاق بالا» می‌نامند. شبی که عیسی با شاگردانش نشست، درست پیش از آنکه به صلیب کشیده شود. آن‌ها سردرگم بودند، غمگین بودند، می‌ترسیدند. عیسی معلمشان بود، راهنمایشان بود، تکیه‌گاهشان بود، و حالا می‌گفت که می‌رود. می‌شود سنگینی آن لحظه را حس کرد. اما عیسی آن‌ها را بی‌یاور رها نکرد. وعده داد که پدر روح‌القدس را به نام او خواهد فرستاد، همان که در یونانی «پاراکلتوس» نامیده می‌شود، یعنی کسی که کنارت می‌ایستد تا کمکت کند. یاری‌دهنده، مشاور، کسی که همراهت است.

نقش روح‌القدس اینجا کاملاً مشخص و شخصی است. او تعلیم می‌دهد و یادآوری می‌کند. کلام خدا را در درون تو زنده می‌کند. آیا تا به حال پیش آمده که آیه‌ای را ده‌ها بار خوانده باشی، اما یک صبح ناگهان انگار مستقیم با وضعیت تو حرف می‌زند؟ این کار روح است، نه تصادف.

این موضوع در زندگی روزمره خیلی کاربردی است. برای شنیدن از خدا نیازی به مدرک الهیات نداری، فقط به یک قلب آماده نیاز داری و به روحی که در هر ایمان‌دار ساکن است. وقتی کتاب مقدست را باز می‌کنی، تنها نیستی. همان روحی که این کلمات را الهام کرد، الان هم اینجاست تا آن‌ها را برایت روشن کند.

پس امروز، قبل از اینکه کتاب مقدس را باز کنی، یک نفس بکش و از روح بخواه که به تو تعلیم دهد. این دعای ساده، یک عمل ایمان است.
به خدا اعتماد کن که به وعده‌هایش وفا می‌کند، از جمله همین وعده.