در مسیح، با هم قوی‌تریم

ما در دوره‌ای زندگی می‌کنیم که همه چیز را تنها انجام دادن را می‌ستاید. خودکفایی مثل یک فضیلت به حساب می‌آید و کمک خواستن ضعف تلقی می‌شود. اما سلیمان، با حکمتی که از تجربه به دست آورده بود، در کتاب جامعه با آرامش اما با قدرت این ایده را رد می‌کند.

جامعه ۴:۹-۱۰ در فصلی نوشته شده که سلیمان داشت درباره آنچه واقعاً در زندگی اهمیت دارد فکر می‌کرد. او اینجا شعر نمی‌نویسد، بلکه از مشاهده می‌نویسد. از دیدن آدم‌های واقعی که تلاش می‌کنند و می‌افتند. نتیجه‌گیری‌اش ساده است: به کسی کنارت نیاز داری.

تصویر روشن است: یک نفر می‌لغزد و می‌افتد، اما اگر کسی کنارش باشد، دستی دراز می‌شود. اگر کسی نباشد، همان‌جا روی زمین می‌ماند. این استعاره نیست، این فقط زندگی است.

حالا عیسی را وارد این تصویر کن. وقتی او در یوحنا ۱۳:۳۴ به شاگردانش فرمانی تازه داد، گفت همان‌طور که او آنها را دوست داشته، یکدیگر را دوست بدارند. آن محبت منفعل یا احساساتی نبود، بلکه عملی بود. پولس هم در غلاطیان ۶:۲ همین را می‌گوید که بارهای یکدیگر را حمل کنید و این‌گونه شریعت مسیح را به جا آورید. شریعت مسیح محبت است، و محبت خم می‌شود تا کسی را از زمین بلند کند.

کلیسا هرگز قرار نبود جایی باشد که مردم بی‌صدا بنشینند و واقعاً یکدیگر را نشناسند. خدا آن را به عنوان یک جامعه طراحی کرد، جایی که مردم با هم در ارتباط واقعی هستند، جایی که وقتی می‌افتی کسی متوجه می‌شود و می‌آید کمکت کند.

پس یک سوال ساده برای امروز: آیا کسی در زندگی‌ات هست که الان روی زمین افتاده؟ دوستی که دست و پا می‌زند، برادر یا خواهری در کلیسا که مدتی است ساکت شده؟ دست دراز کن. خم شو. این فقط مهربانی نیست. این اطاعت از کسی است که اول برای ما خم شد.