تغذیه از چیزی که نمی‌توانیم به دست بیاوریم

در دنیایی زندگی می‌کنیم که به ما می‌گوید برای همه چیز باید تلاش کنی، کار کنی، لایقش باشی. پس وقتی خدا قومش را با نانی از آسمان تغذیه می‌کند، این با همه چیزی که فکر می‌کنیم درباره زندگی می‌دانیم در تضاد است.

در تثنیه ۸، موسی درست قبل از ورود به سرزمین موعود با قوم اسرائیل صحبت می‌کند. از آن‌ها می‌خواهد چهل سال در بیابان را به یاد بیاورند. گرسنگی واقعی بود، نیاز واقعی بود، و پاسخ خدا «منّ» بود، ماده‌ای عجیب و پولکی‌شکل که هر صبح روی زمین ظاهر می‌شد، چیزی که هیچ‌کس پیش از آن ندیده بود. نه می‌شد کاشتش، نه می‌شد ذخیره‌اش کرد، نه می‌شد با زحمت به دستش آورد. فقط می‌شد دریافتش کرد.

پولس در رومیان ۴ دقیقاً همین نکته را درباره فیض بیان می‌کند. می‌نویسد که ابراهیم نه به خاطر کارهایش، بلکه به خاطر ایمانش پارسا شمرده شد. فیض، بنا به تعریفش، چیزی نیست که بتوان آن را به دست آورد. لحظه‌ای که لایق چیزی باشی، دیگر هدیه نیست. پولس در رومیان ۱۱:۶ صریح می‌گوید: «اگر از راه فیض است، دیگر از راه اعمال نیست، وگرنه فیض دیگر فیض نخواهد بود.»

منّ تصویر زنده‌ای از این حقیقت بود. خدا به اسرائیل به خاطر وفاداری‌شان پاداش نمی‌داد. آن‌ها شکایت کرده بودند، شک کرده بودند، سرگردان شده بودند. با این حال خدا آن‌ها را تغذیه کرد، نه به این دلیل که آن‌ها خوب بودند، بلکه چون او خوب است.

موسی درس عمیق‌تری می‌آموزد: انسان تنها با نان زندگی نمی‌کند، بلکه با هر کلامی که از دهان خدا بیرون می‌آید. منّ فقط غذا نبود، پیامی بود. خدا داشت می‌گفت: من منبع تو هستم، من تو را نگه می‌دارم. عیسی هم در متی ۴ همین کلمات را به کار برد وقتی شیطان او را در بیابان وسوسه کرد، و تأیید کرد که عمیق‌ترین گرسنگی ما فقط با خود خدا برطرف می‌شود.

امروز، هر نیازی که سنگینی‌اش را روی دلت احساس می‌کنی، آن را پیش کسی ببر که قومی را در بیابان تغذیه کرد.
فیض او همان نانی است که نه می‌توانی به دست بیاوری و نه می‌توانی بدونش زندگی کنی.