شاهدان قبر خالی

پطرس در روز پنطیکاست با یک چالش بزرگ روبرو بود. او در اورشلیم ایستاده بود و با مردمی صحبت می‌کرد که تنها پنجاه روز پیش مرگ عیسی را با چشمان خود دیده بودند. شاید برخی از همان‌هایی بودند که فریاد زده بودند او را مصلوب کنید. و حالا پطرس یک ادعای بزرگ داشت: خدا عیسی را از مردگان برخیزانده است.

این کار شجاعت می‌خواست، اما پطرس فقط به حرف خودش تکیه نکرد. او به کتاب مقدس خود اسرائیل برگشت، به مزامیر داوود پادشاه، و به جمعیت نشان داد که رستاخیز اصلاً غافلگیرکننده نبود. داوود نوشته بود که مقدس خدا در قبر رها نخواهد شد و جسدش نخواهد پوسید. پطرس یک نکته تیز و روشن مطرح کرد: داوود خودش مُرد و دفن شد، و قبرش همان‌جا در شهر بود. پس داوود درباره خودش ننوشته بود، بلکه درباره کسی دیگر می‌نوشت، کسی که بعد از او می‌آمد، کسی که مرگ نمی‌توانست او را نگه دارد.

آن کس، عیسی بود.

حقیقت اصلی اینجا ساده و صریح است. عیسی از مردگان برخاست، و آدم‌های واقعی این را دیدند. پطرس می‌گوید: «ما همه شاهد این هستیم.» او از جمعیت نمی‌خواست یک ایده مبهم معنوی را بپذیرند. او یک واقعیت را مطرح می‌کرد که ده‌ها نفر می‌توانستند با چشمان خود تأییدش کنند. رستاخیز پایه و اساس همه چیز است. بدون آن، همان‌طور که پولس بعداً نوشت، ایمان پوچ است. اما با آن، همه چیز تغییر می‌کند.

پس این حقیقت برای یک صبح معمولی یا یک بعدازظهر سخت چه معنایی دارد؟ یعنی همان عیسایی که از آن قبر بیرون آمد، همین الان زنده است. او یک خاطره یا یک معلم تاریخی نیست، او نجات‌دهنده‌ای زنده است که وقتی دعا می‌کنی می‌شنود، در غم و اندوهت کنارت راه می‌رود، و آینده‌ات را در دستانش نگه می‌دارد.

تو دنبال یک افسانه نمی‌روی. تو از خداوند رستاخیز‌یافته پیروی می‌کنی.